Son bir haftada, birbiriyle bağlantılı dört gelişme yaşandı. Bu gelişmeler, ABD’nin yeni dönemde “özel savaş”a hazırlandığına; darbe girişimlerinden suikastlara, siber sabotajlardan ekonomiyi hedef alan saldırılara kadar bir dizi eyleme yöneleceğine işaret ediyor.

Pentagon’un 60 bin kişilik gizli ordusu

1) Newsweek dergisi, iki yıl süren araştırma sonucunu yayımladı: Rapora göre ABD Savunma Bakanlığı Pentagon, son 10 yılda yaklaşık 60 bin kişilik büyük bir gizli ordu kurdu. Bu ordunun yarısı Özel Harekat Kuvvetlerinden oluşuyor. Bu ordu, dünyanın belirli noktalarında askeri üniforması ya da sivil kılıkla operasyonlar yapıyor.

Rapora göre Pentagon’un “gizli ordu” programında yer alan yaklaşık 130 özel şirket, sahte isimler altında çalışan kişiler için sahte belgeler oluşturuyor, Ortadoğu ve Afrika’nın en ücra köşelerinde bile dinleme ve gözetim için özel cihaz ve ekipman üretiyor.

ABD’nin gözü Orta Asya’da

2) Pentagon Mühendisler Birliğinin Amerikan medyasına yansıyan bir talep metni belgesi, ABD’nin yaklaşık 20 ülkede yeni tesis yapımı için bazı şirketlerle 5 yıllık anlaşma yaptığını ortaya koydu. 240 milyon dolarlık harcama planı görülen belgede ABD’nin askeri tesis yapmayı planladığı ülkeler arasında Kazakistan, Özbekistan, Tacikistan ve Türkmenistan’ın yer alıyor olması dikkat çekiyor.

İlginç. Geçen hafta CIA uzman analisti Paul Goble’ın görüşlerine yer vermiştim bu köşede. Şöyle diyordu CIA analisti: “Boğazlar ve Karadeniz’den dolayı kilit bir coğrafi konuma sahip Türkiye, ABD için muazzam önemde. Türkiye Orta Asya’daki nüfuzunu ABD’yle görüşmelerinde masaya getirmeli.”

3) NATO Genelkurmay Başkanları Brüksel’de, NATO Askeri Komite Toplantısında biraraya geldi. Toplantıya Ukrayna ve Gürcistan Genelkurmay Başkanları da davet edildi. NATO Askeri Komite Başkanı Org. Stuart Peach ve NATO Genel Sekreter Yardımcısı Mircea Geoana, toplantıda Rusya’ya karşı Ukrayna ve Gürcistan’a destek sözü verildiğini açıkladı.

Özel Harekat Kuvvetlerinin yeni rolü

4) ABD Donanması Özel Hareket Kuvvetlerinin ana taktik birimi olan Navy SEAL’lerin ABD askeri doktrinindeki rolleri konusunda stratejik bir değişiklik yapıldı. Business Insider’ın haberine göre Navy SEAL’lerin eğitimi, bundan sonra Rusya ve Çin’a karşı savaş hazırlıkları kapsamında yapılacak.

Business Insider, bu ayın başında yayınladığı bir başka haberde, NATO Özel Kuvvetlerinin Trojan Footprint 21 ve Black Swan 21 tatbikatlarında, Rus ordusunun önemli bir “kalesi” olarak tanımladıkları Kırım’a sabotaj gruplarının çıkarılması da dahil, Rusya ile olası bir çatışma halinde yapılacak manevraların çalışıldığını duyurmuştu.

ABD’nin ‘özel savaş’ hedefleri

Bu gelişmeler, ABD’nin, yeni dönemde “özel savaş”a ağırlık vereceğine işaret ediyor. ABD’nin askeri planlaması, hem doktriner düzeyde hem de tesis inşasından sahte belge üretimine kadar her uygulamasıyla, “özel savaş” hazırlığına göre yapılıyor.

Neden? Çünkü ABD’nin hegemonyası zayıflıyor. Bir zamanlar 2,5 savaş konseptine dayanan ABD askeri planlaması, zaten 1,5 savaş konseptine gerilemişti.

Peki pratikte “özel savaş”ın yansımaları neler olacak?

1) En başta ABD’nin hedefi Çin ve Rusya’yı rahatsız edecek sabotajlar düzenlemek olacak.

2) Diğer yandan ABD, Türkiye başta, Almanya gibi Rusya ve Çin’le işbirliğini geliştiren “geleneksel müttefiklerini caydırma operasyonları” düzenleyecek. NATO’nın gizli ordusu Gladyo’nın geçmişteki özel operasyonları anımsanmalı…

3) ABD, Venezüella başta olmak üzere rejim değişikliği yapmak istediği ülkelerde darbe girişimlerine devam edecek.

4) ABD, Kasım Süleymani suikastı gibi askeri, siyasi ve ekonomik suikastlar yapmaya çalışacak.

5) ABD’nin 60 bin kişilik gizli ordusunun önemli bir birimi olan “siber ordusu”, siber sabotajlardan ekonomiyi sıkıntıya sokacak dijital operasyonlara kadar bir dizi eyleme yönelecek.

Kısacası, hedef ülkelerin ABD’nin “özel savaş” operasyonlarına karşı çok boyutlu önlemler alması gerektiği bir döneme giriyoruz.

Mehmet Ali Güller
Cumhuriyet Gazetesi
22 Mayıs 2021

Egemen sınıfın yürütme gücü olarak devlet, zor kullanma tekeline sahiptir. Zor tekelinin kullanılma yöntemi ve meşruluğunu “demokratik devletlerde” hukuk belirler.

Mafya, devletin güç kullanan organlarının dışında “zor kullanan” yapılardır. En önemli farkları, hukuk dışı olmalarıdır.

Dar çerçevede; devletin zayıfladığı ya da hukukun zor tekelini çeşitli nedenlerle denetleyemediği zemin, mafyanın hayat bulma zeminidir.

Geniş çerçevede ise emperyalist-kapitalist sistemin mali sermayesi zaten mafyalaşmaktadır. Çünkü sanayi burjuvazisinin tersine üretimden kopuktur; parayla para kazanmaktadır, büyük tefeciler olarak ülkeleri borçlandırmaktadır, kurduğu “neo-liberal ekonomi” düzeni içinde kara parasını aklamaktadır vb.

İkili hukuk sistemi ve mafyalaşma

Bu girişi şundan yaptık: Sedat Peker’in ifşaatlarıyla ortaya serilenlere bakılarak “90’lara mı dönüyoruz” sorusu soruluyor hep.

Mafyokrasi düzeni dediğimiz 90’larda, devletin güç kullanma organlarının dışında ortaya çıkan güç odakları (çeteler ve mafya) kuşkusuz hem siyasetle hem de devletin çeşitli organlarıyla ilişkiliydi. Ancak son tahlilde devletin kabul etmediği yapılardı. O nedenle siyasi koşullar oluştuğunda devlet o yapılarla mücadele ediyordu. İşte Susurluk operasyonu öyleydi. Meclis vardı, araştırma komisyonu kurup çetelerle bağlantılı siyasetçileri ve devlet görevlilerini sorgulayabiliyordu, yargı büyük oranda bağımsızdı, görevini yapabiliyordu.

Bugünkü durum farklıdır: Devlet, siyasetin ikili hukuk sistemi oluşturmasının da kaçınılmaz sonucu olarak mafyalaşmaktadır. O nedenle bugün 90’lardan farklı olarak neo-mafyokrasi düzenidir.

İkili hukuk sistemi nasıl oluşmaktadır peki?

– İktidarın Anayasa Mahkemesi’nin kararını kabul etmemesi ve bu nedenle alt mahkemelerin hukuk dışı bir şekilde Anayasa Mahkemesi’nin kararlarını uygulamamasıyla…

– İktidarın baroları ele geçirebilmek için baroları bölmesiyle ve çoklu baro sistemine geçmesiyle…

– 1934 tarihli Bakanlar Kurulu kararı yani Cumhuriyet hukuku yerine 1470 tarihli bir vakıf senedine yani Osmanlı hukukuna dayanarak Ayasofya’nın camiye dönüştürülmesiyle…

– İstanbul Sözleşmesi’ni feshedip, Medeni Hukuk’ta gedik açılmaya çalışılmasıyla…

Bunlar dışında 19 yılda pek çok hamleyle ikili hukuk sistemi oluşturdular. Dahası, Bahçeli’nin ifadesiyle Erdoğan rejimi hukuka uymayınca, hukuku Erdoğan rejimine uydurdular!

İktidarın dokuz bileşeni

Somutlaştırmak için iktidarın yapısını çözümlememiz gerekiyor. Rejim, tek adam rejimi de olsa, son sözü tek adam da söylese, yine de onun “orkestra şefliğini” yaptığı iktidar, çeşitli bileşenlerden oluşuyor:

1) İktidar, ilk günden beri tarikat ve cemaat koalisyonudur. İskenderpaşa dergahından FETÖ’ye kadar pek çok dinci yapı, kabineye temsilcisi vererek iktidarın bileşeni olmuştu. Bu sistem, FETÖ’süz olarak hâlâ iktidarın en temel bileşenidir.

2) İçinden çıktıkları ama sonradan parça parça ele geçirdikleri, temsilcisi Numan Kurtulmuş olan Milli Görüş.

3) Cumhur İttifakı ortağı MHP nedeniyle Çakıcı’dan Peker’e uzanan ülkücü mafya yapıları.

4) BBP başta kimi partiler.

5) Temsilcileri Süleyman Soylu olan ve kökleri 90’larda bulunan Çiller-Ağar yapılanması.

6) Temsilcisi Hulusi Akar olan; güvenlik bürokrasisi ağırlıklı devlet organları uzlaşması.

7) En bilineni SADAT olan çeşitli milis grupları.

8) Baronlar: Zarrap, Zindaşti, Mansimov vb.

9) Çeşitli sermaye grupları; başta 5’li çete vd.

Peker olayı

Görüldüğü gibi siyaset, tarikat, sermaye ve mafya gruplarından oluşan bir yapı var…

Orkestra şefi, aynı zamanda tüm bu yapıların yörüngelerinde ahenkle dönmesini sağlayan kütlesi büyük merkezdir. Ancak kütle azalmaktadır ve bu nedenle yörüngeden sapmalar oluşmaktadır.

İşte “Peker olayı” bir yanıyla, zayıflayan merkez (saray) nedeniyle yörüngeden sapmaların başlaması durumudur. Kılıcın eskisi gibi keskin olmayışı, bölüşüm anlaşmazlıklarını daha çok gün yüzüne çıkarır böyle durumlarda…

Son 20 yılda öyle büyük sermaye el değiştirmeleri, vakıf ve ihale yöntemiyle öyle büyük para hareketleri yaşandı ki daha ne kirler ortaya çıkacak!

Mehmet Ali Güller
Cumhuriyet Gazetesi
20 Mayıs 2021

İsrail’in son Doğu Kudüs saldırısı, elbette taktik düzeyde hükümet kuramayan Netanyahu’nun siyasi pozisyonunu güçlendirme hamlesi olabilir ama stratejik düzeyde bu saldırı, İsrail’in 70 yıldır sürekli yaptığı işgali genişletme saldırısından başka bir şey değildir.

İsrail, ABD’nin uluslararası medya gücünün desteğiyle, bu son saldırıda da aynı yalan propagandayı yineliyor: İsrail devleti, halkını “terörist saldırılardan” korumak için “meşru müdafaa” yapıyormuş!

ABD ve İsrail: İki terörist devlet

İşgale karşı direnen Filistinli örgütleri dün de bugün de terörist ilan etmek, İsrail’in kendi terörizmini örtme çabasıdır. Dahası, ABD ile birlikte İsrail, günümüzün terörist devletleridir.

Emperyalist ABD, Ortadoğu’da Irak’ı işgal edip milyonları katletti; çocuklar dahil sivilleri bombaladı. Suriye’de hava saldırılarıyla sivilleri katletti, katlediyor. Terör örgütlerine silah verdi, veriyor. “Kullanışlı düşmanı” IŞİD ile bölgede “dolaylı terör” faaliyeti yürüttü. Libya’ya saldırdı, bu ülkenin devlet başkanını “kullanışlı teröristlerine” linç ettirdi.

Bunlar “savaş” değildi, emperyalist işgaldi, emperyalist saldırıydı, terörizmdi.

Kaldı ki ABD daha geçen yıl İran’ın resmi görevlisi Kasım Süleymani’yi suikast düzenleyerek öldürmüştü. Bundan ala terör faaliyeti mi olur!

Siyonist terör örgütleri

Topraklarını savunan Filistinliler terörist ama işgalci İsrail “meşru müdafaa” yapıyor, öyle mi! Geçiniz. Bu ülke, terör örgütlerinin faaliyetleriyle, terör estire estire kuruldu. O Siyonist terör örgütlerinin birleşmesiyle de devletleşti. Kısaca anlatalım:

İlk Siyonist terör örgütü Haganah’tır, “savunma” demektir, 1920’de “sendika” olarak kuruldu. Ancak 1936’dan itibaren “askeri örgüt” oluşturdu. Diğer örgütlerle birlikte 1948’de İsrail’in resmi ordusuna dönüştü. David Ben Gurion, İzak Rabin, Ariel Şaron gibi İsrail yöneticileri Haganah’çıydı.

Haganah’ın Kudüs komutanı Avraham Tehomi, 1931’de ayrılıp kendi örgütünü kurdu: Irgun. 1943’te Irgun’un liderliğine, daha sonra İsrail başbakanı olacak Menahem Begin getirildi. Irgun da, Haganah gibi İsrail’in resmi ordusuna dönüştü.

Stern, 1940’ta Abraham Stern tarafından kuruldu. İsrail başbakanlığı yapacak olan İzak Şamir, bu örgütün önemli liderlerindendi. Bu örgüt de diğerleri gibi İsrail’in resmi ordusuna dönüştü.

Bu üç örgüt dışında Şatiron, Lohmei gibi daha küçük ölçekli başka Siyonist terör örgütleri de vardı ve hepsi İsrail’in resmi ordusuna dönüştü.

Yahudi örgütlerin terörü

Bu örgütler, 1 Ekim 1945’te işbirliği kararı aldılar ve “kaçak Yahudi göçlerini önlemekle görevli” İngiliz askerlerine karşı bazen birlikte bazen tek tek terör saldırıları düzenlediler:

Örneğin 31 Ekim-1 Kasım 1945 gecesi Filistin’deki demiryolu ağının 153 noktasını bombaladılar; 27 Aralık 1945’te 10 polisi öldürdüler; 20 Şubat 1946’da Hayfa radar istasyonunu havaya uçurdular, 25 Nisan 1946’da 7 İngiliz askeri öldürdüler; 18 Haziran 1946’da 6 İngiliz subayını kaçırdılar.

Örneğin Menahem Begin komutasındaki Irgun, 22 Temmuz 1946’da İngiliz subayların kaldığı Kral Davud Oteli’ni bombaladı, 92 kişiyi öldürdü.

Bu örgütler, aynı süreçte Filistinlilere terör saldırıları da düzenlemeye başlamışlardı. Çapları gittikçe büyüyen bu terör saldırılarından biri, örneğin Irgun ve Stern’in birlikte 9 Nisan 1948’de Deir Yasin’e saldırıp 254 Filistinliyi katletmesiydi.

Uzatmayalım: Yahudi örgütlerinin bu terör eylemlerinin ayrıntıları için özellikle Hüsnü Mahalli’nin Filistin Benimdir (Kırmızı Kedi) ve Fahir Armaoğlu’nun Filistin Meselesi ve Arap-İsrail Savaşları (Kronik) isimli kitaplarını incelemenizi öneririm.

Panzehir: Antiemperyalizm

Sonuç olarak, İsrail’in terörist Filistinlilere karşı “meşru müdafaa” yaptığı, bir büyük yalandır. İsrail’in kendisi terör örgütlerinin üzerine inşa olmuş bir terör devletidir; 73 yıldır da terör estirmektedir.

İsrail’in bu saldırganlığı birincisi ve en başta emperyalist ABD’den, ikincisi kimi Arap ülkelerinin ihanetlerinden, üçüncüsü ABD’nin Irak’ı işgali, Libya ve Suriye’ye saldırısı ve İran’ı hedef almasının yarattığı koşullardan cesaret bulmaktadır.

Dolayısıyla terörün panzehri de antiemperyalist mücadeledir.

Mehmet Ali Güller
Cumhuriyet Gazetesi
17 Mayıs 2021

Sayın Erdem Atay

Veryansın TV Genel Yayın Yönetmeni

Bir arkadaşımın “seni hedef alıyor” uyarısı üzerine, dün akşam sizin daha önce, 24 Nisan 2021’de Sayın Cengiz Özakıncı ile yaptığınız söyleşiyi izledim.

Montrö konusunda çok önemli olan bu yayınınız, keşke konuğunuzun benimle ilgili doğru olmayan iki iddiasıyla gölgelenmeseydi! Sayın Cengiz Özakıncı’nın iki iddiası şu:

1) 15 Nisan 2021 tarihli Cumhuriyet’teki köşe yazımın, “kendi tezlerinin papağan gibi tekrarlanması” olduğunu iddia ediyor.

2) Benim, geçmişte kendisine karşı Doğu Perinçek’le birlikte ittifak yaptığımı iddia ediyor.

Sayın Cengiz Özakıncı’nın bu doğru olmayan iki iddiası nedeniyle sizi ve okurlarınızı, izleyicilerinizi bilgilendirmek istiyorum.

Öncelikle, konu hakkında bilgi sahibi olmayanlar için kısaca konuyu anlatayım: Aydınlık gazetesi 12 Nisan 2021 Pazartesi günü, “Atatürk’ün Montrö Değerlendirmesi: Makul Ama Parlak Değil” manşetiyle çıktı. 104 amiralin Montrö bilgilendirmesi tartışmaları üzerine yapılan bu manşet haberde, Atatürk’ün sözü yanlış yorumlanarak, iktidarın Montrö karşıtı tezlerine dolaylı destek veriliyordu. Uzun yıllar benim de çalıştığım ve yazarlık yaptığım gazete olması nedeniyle, gün boyu gazete çevresinden tanıdıklarımla manşetin hatalı olduğunu tartıştım. Bu arkadaşlarımın iki konuda dikkatini çektim:

Birincisi Atatürk, Tevfik Rüştü Aras’a “Makul ama parlak değil” dememişti; “parlak değil ama makul” demişti. İki vurgu arasında fark vardı.

İkincisi, “parlak değil” demesi, Atatürk’ün yeni bir savaş riski gördüğü koşullarda, Türkiye’nin güvenliği için sadece Boğazlara değil, Boğazlarla birlikte geniş bir pakete odaklanması nedeniyleydi. İşte parlak değil demesi, henüz o paketin tamamlanmamasına bir göndermeydi. Nitekim Atatürk telgrafının devamında Tevfik Rüstü Aras’a “Yukarıda vermek istemediğim parlaklığı, bu muvaffakiyetinizi zafer haline getirecek bundan sonraki yüksek neticeler almanıza saklıyorum” demişti. Neydi “bundan sonraki yüksek neticeler” peki? Lozan Boğazlar Sözleşmesinde imzası olan ama onun yerine geçecek Montrö Sözleşmesini imzalamayan İtalya’ya da imza attırabilmek ve Hatay’ı Türkiye topraklarına katabilmek.

Tartıştığım Aydınlıkçı arkadaşlara bunları yazacağımı da belirttim. Bazıları, “Eski bir Aydınlıkçı olarak Aydınlık’a yanıt vermen, pek çok kesimi gereksiz sevindirir” diyerek yazmamamı istedi. Yazmamın yararlı olacağını söyleyenler de vardı. Bu arkadaşlarımdan şu anda yönetmenlik yapanı, telefonda bu konuyu tartışırken, “Cengiz Özakıncı’nın da bugün Aydınlık’ın manşetine yanıt verdiğini, ‘parlak değil’ sözlerinin İtalya nedeniyle olduğunu belirttiğini” aktardı. “Aklın yolu bir” diyerek, Cumhuriyet tarihi konusunda önemli bir isim olan Cengiz Özakıncı’nın doğruya işaret etmesine sevindim.

Neticede bu manşetteki görüşleri tartışmanın gerekli olduğunu düşünerek, yanıt yazmaya karar verdim. İlk yazı günüm, Aydınlık’ın bu manşetinden üç gün sonraydı. 15 Nisan Perşembe günü Cumhuriyet’teki “Ufuk Ötesi” isimli köşemde yukarıda özetlediğim görüşlerimi “Atatürk’ün Montrö mesajının anlamı” başlığıyla yazdım. Hem İtalya konusunu, hem de Hatay konusunu ATABE ve Afet İnan’ın yazdıklarına dayanarak işledim.

Bu yazıdan iki gün sonra, Doğu Perinçek Aydınlık’ta “Montrö ve Egemenlik” başlıklı bir yazı yazdı. Perinçek hem Cengiz Özakıncı’yı hem de beni eleştiriyordu. İtalya’nın anlaşmayı imzalamamasının Atatürk’ün umurunda olmadığını iddia ediyordu. Fakat yazımdaki bir başka unsur olan Hatay konusuna hiç değinmiyordu. Dahası konuyu bir fikir tartışmasının ötesine götürerek, fikirlerimiz nedeniyle hem Cengiz Özakıncı’yı hem de beni siyaseten yakışıksız sıfatlarla yaftalıyordu.

Bu yaklaşımdan yararlı bir tartışma çıkmayacağı için sonrasında yanıt yazmadım.

Fakat aynı gün, bir internet portalında Cengiz Özakıncı’nın Perinçek’e yanıtını okudum. Özakıncı, Perinçek’in “İtalya’nın imzalamaması Atatürk’ün umurunda değildi” şeklindeki gerçek dışı görüşüne oldukça doyurucu bir yanıt vermişti. Haklıydı. İtalya’nın Doğu Akdeniz’deki saldırganlığı Türk dış politikasının en önemli konu başlıklarından biriydi zaten.

Sonrasında benim için konu kapandı. Ta ki, dün akşam, yani 15 Mayıs’ta bir arkadaşımın iletmesi üzerine sizin 24 Nisan’da yaptığınız söyleşiyi izleyene kadar. Orada ne yazık ki Cengiz Özakıncı, beni hedef alarak iki doğru olmayan iddiada bulunuyordu.

1) Yukarıda anlattığım gibi, yazımdan önce Cengiz Özakıncı’nın bu konudaki bir yazısını okumuş değilim. Özakıncı’nın da İtalya’ya işaret ettiğini, yukarıda anlattığım gibi Aydınlıkçı bir yönetmen arkadaşımın telefonda söylemesi üzerine öğrenmiştim. Hatta Hatay konusundan hiç bahsetmemişti. Sizin 24 Nisan tarihli söyleşinizden anlaşılıyor ki, Sayın Özakıncı İtalya dışında aslında o gün Hatay’a da işaret etmiş. Etmemiş olsa şaşırırdım zaten, zira Özakıncı bu konulara en vakıf isimlerin başında gelir.

Ancak Özakıncı, sizinle 24 Nisan’daki söyleşisinde, benim Cumhuriyet’te kendisinin tezlerini papağan gibi tekrarladığımı söylüyor. Üstelik “adını anmak istemediğim o kişi” diyerek beni küçümsüyor güya…

Sayın Özakıncı’nın bu çiğ üslubu kendisine yakıştırmasına doğrusu üzüldüm. Yukarıda da anlattığım gibi, Aydınlık’ın manşetinin çıktığı gün, pek çok isimle telefonda konuşarak manşete itirazlarımı zaten anlattım. Üç gün sonra yazdıklarım zaten çevrem tarafından biliniyordu yani. Dolayısıyla yazı günümün bu manşetten üç gün sonraya denk gelmesi ve Cengiz Özakıncı’nın yazısının Veryansın’da daha önce çıkmış olması “onun tezlerini alıp papağan gibi yazmış” olduğum anlamına gelmiyor!

Kaldı ki Özakıncı’nın o yazısına denk gelmiş olsaydım, bu konulara vakıf biri olduğundan görüşlerime dayanak yapmak adına zaten yazısından adını vererek alıntı yapardım. Böylece tezimi güçlendirmiş olurdum.

2) Özakıncı, buradan hareketle geçmişte yaptığımız bir tartışmaya gönderme yapıyor ve benim Doğu Perinçek’le ittifak yaparak kendisini hedef aldığımı iddia ediyor. Doğru değil!

Doğu Perinçek’in yardımcısı Amiral Soner Polat, Cengiz Özakıncı’nın Aziz Nesin’i Alman ajanlığıyla suçlayan eski bir yazısını alıntılayarak, sosyal medyada Aziz Nesin’i hedef almıştı. Tanıdığım ve çok değer verdiğim VP Genel Başkan Yardımcısı Soner Polat’a bu konuda itiraz etmiş, yanıt vermiştim. Tartışma sosyal medyada uzamış, o yazının asıl sahibi olarak Cengiz Özakıncı da konuya dahil olmuştu. Özetle bir tarafta ben ve Taylan Kara (ki kendisiyle de o süreçte bu yazışmalar nedeniyle tanışmıştım), diğer tarafta da Soner Polat ve Cengiz Özakıncı, Aziz Nesin konusunu, üstelik sertçe tartışmıştık.

Yani iddia ettiği gibi ben ve Doğu Perinçek kendisine karşı ittifak yapmamıştık. Tersine o tartışmada kendisi Perinçek’in yardımcısıyla aynı taraftaydı.

Cengiz Özakıncı’nın Aziz Nesin’e ilişkin o haksız ithamına nerede görsem karşı çıkarım, çıkmaya da devam edeceğim. Fakat Özakıncı’nın o konudaki yanlışı, başka konulardaki doğrularını benim açımdan hiç gölgelemiyor. Özakıncı’nın katılmadığım görüşleri olduğu gibi, katıldığım ve doğru bulduğum görüşleri de var elbette. Hatta katıldığım görüşleri kesinlikle katılmadıklarımdan katbekat fazladır.

Ben, görüşleri önemsiyorum. Cengiz Özakıncı’yla bir konuda çok sert tartıştık diye onun adını da yok saymam, doğru bulduğum görüşlerini de…

Benden çok daha deneyimli bir aydın olan Cengiz Özakıncı da keşke öyle yapabilse…

Mehmet Ali Güller
16 Mayıs 2021

Son AKP hükümetini, ilk günden beri bu köşede “CEO’lar kabinesi” olarak niteliyorum. Zira kabinenin Sağlık Bakanı özel hastane sahibi, Eğitim Bakanı özel okul sahibi, Turizm Bakanı otel sahibi, Ticaret Bakanı da tüccar(dı).

Tüccar Ruhsar Pekcan, kendi şirketinin ürününü kendi bakanlığına satınca, kamuoyundan büyük tepki gördü; “Baş CEO” kendisini kabineden almak zorunda kaldı…

Hükümetin başına “Baş CEO” dememiz de birkaç nedenle: Birincisi “ben ülkemi pazarlamakla mükellefim” (16.10.2005) dediği için; ikincisi “Ben bu ülkenin şirket gibi yönetilmesini istiyorum” (15.3.2015) dediği için; üçüncüsü de buna uygun “CEO’lar kabinesi” oluşturduğu için…

Vatandaşını aşağılayan devlet reklamı

Tüccarın, şirket sahibinin, hastane sahibinin, otel sahibinin sahip olduğu kurumun çıkarıyla kamunun çıkarı çeliştiğinde hangi çıkarı esas alacağı, ciddi bir problemdir. İşte Ticaret Bakanı olayında, tüccar Ruhsar Pekcan’ın çok açık bir şekilde kendi şirketinin çıkarını gözettiği ortaya çıktı.

Fakat sorun birkaç boyutlu: Örneğin çıkarlar karşı karşıya gelmese bile, bir bakanın, bakanlığını alışık olduğu şekilde şirketini yönetir gibi yönetmesi, istenmeyen sonuçlar doğurabilir. Nitekim doğurdu: Turizm Bakanlığı’nın son tanıtım videosundan bahsediyoruz…

Videoda turizm çalışanı vatandaşlarımızın maskesinde şu yazıyor: “Keyfine bak, aşılıyım.”

Vatandaşını bu kadar aşağılayan bir tanıtım haliyle büyük tepki gördü ve bakanlık videoyu silmek zorunda kaldı.

Bunun sıradan bir hata, bir gaf olmadığı, tersine yerleşik bir anlayışın yansıması olduğu ortada. Zira daha birkaç gün önce Dışişleri Bakanı Mevlüt Çavuşoğlu Alman mevkidaşıyla basın toplantısında “Turistin görebileceği herkesi aşılayacağız” demişti (6.5.2021)!

Müstemleke zihniyeti

Uzun uzun analizler yapmaya gerek yok, tablo ortada: “Ülkeyi şirket gören, haliyle vatandaşı pazarlanacak meta görür!”

Hem Çavuşoğlu’nun sözleri, hem de otel sahibi Turizm Bakanı’nın başında olduğu bakanlığın videosu, ne acı ki tam bir “müstemleke zihniyeti” ortaya koyuyor.

Turist için, turistin dövizi için vatandaşını aşağılayan bu “eziklik hali”, eskiden de vardı: Dün Tanzimatçılıktı, bugün neo-Tanzimatçılık…

Ne tesadüf! Cumhurbaşkanlığı Sözcüsü İbrahim Kalın’ın “Bize 150 yıldır modernleşme adı altında başkalarının hikâyeleri anlatıldı. Artık kendi hikâyemizi yazma zamanıdır” (30.7.2020) sözleri, sadece Cumhuriyet’in değil, 1908’deki II. Meşrutiyet’in ve 1876’daki I. Meşrutiyet’in de reddini içeriyor.

Günümüzden geriye 150 yıl çıkarıldığında ne kalıyor geriye peki? Tanzimatçılık kalıyor!

Müzik notasından turizm pazarlamasına

Neo-Tanzimatçı bu iktidarın vatandaşını turiste “tadını çıkar” kıvamında pazarlaması kuşkusuz şaşırtıcı değil. Birkaç örneği anımsayalım:

– “İsrail’e karşı ümmet aksiyon bekliyor” şovu yapanlar, ABD Irak’ta “ümmeti” bombalarken, Amerikan gazetesi WSJ’ye mektup yazıp, “Cesur ABD askerlerinin Irak’tan en az kayıpla eve dönmeleri için dua ediyoruz” diyorlardı (31.3.2003).

– O “Cesur ABD askerleri”, Türk askerlerinin başına Irak’ın kuzeyinde çuval geçirdiğinde, kamuoyu haklı olarak iktidardan Washington’a diplomatik nota vermesini talep etmişti. “Ne notası, müzik notası mı” diye dalga geçmişlerdi (8.7.2003).

– ABD Başkanı Donald Trump’ın 9 Ekim 2019 tarihli “aptal olma” mesajlı mektubunu da sineye çektiler. Kamuoyu, boşuna günlerce tepki göstermelerini bekledi. En sonunda Trump’la görüşmeye gittiklerinde “mektubu iade ettik” diyerek konuyu kapatmaya çalıştılar.

– ABD Başkanı Joe Biden 24 Nisan 2021’de, uluslararası hukuka aykırı olarak “soykırım” kavramını kullandı. 48 saat boyunca duymamazlıktan geldiler. Muhalefetin tepkisi nedeniyle ancak 48 saat sonra, o da Biden’ın “soykırım” ifadesini Ermeni çevrelerin baskısı nedeniyle kullandığını belirterek, yumuşak tonda bir yanıt verebildiler.

19 yıllık iktidarları boyunca pek çok kez ülkemizi benzer hallere düşürdüler. O nedenle bu iktidardan kurtulmak aynı zamanda “onurumuza” sahip çıkma konusudur!

Mehmet Ali Güller
Cumhuriyet Gazetesi
15 Mayıs 2021