Mehmet Ali Güller

ABD seçimlerinin Türkiye’de iktidarın kendisi ve eski-yeni ortakları tarafından Amerikalılar kadar ilgiyle izlenmesi, kuşkusuz Türk-Amerikan ilişkilerinin durumu nedeniyleydi.

Obama’ya “PKK’yi değil bizi tercih” şeklindeki “tekliflerin” olumlu yanıt bulmaması nedeniyle, AKP Hükümeti için tercih elbette “Cumhuriyetçi” Trump’tı. Zaten “Demokrat” Clinton PYD’yi silahlandıracağını söylüyordu…

AKP penceresinden durum özetle böyleydi…

Cemaatçiler ise kampanyasına parasal yardım yaptıkları Clinton’u destekliyorlardı. Clinton ile konumlarını koruyacaklarına, Clinton sayesinde Erdoğan’a karşı mücadeleyi sürdürebileceklerine inanıyorlardı…

AKP DE, FETÖ DE AMERİKANCI!

Bu saflaşma seçim gecesi sosyal medyaya da yansıdı. AKP’liler Trump’ı, Cemaatçiler Clinton’u destekledi.

Ancak iş absürtlüğe vardırıldı. Kimi AKP’li kalemler Clinton’u Cemaatçi ilan etti! Sanki Clinton seçilse ABD’yi Fethullah Gülen yönetecekmiş kadar endişeliydiler…

Diğer yandan kimi AKP’li kalemler de Clinton’un “küresel elitlerin temsilcisi” olması üzerinden Trump’ı desteklediler; sanki Trump’ın kendisi “küresel elit” değilmiş gibi…

Trump’ın kazanacağının anlaşıldığı saatlerde ise sosyal medyada “Türkiye için iyi oldu, dünya ve bölge değişecek” propagandası başladı…

Trump’un ABD’yi Bush-Obama-Clinton mafyasından kurtaracağı, Rusya’yla anlaşarak dünya düzenini değiştireceği, Ortadoğu’da savaşların biteceği yazılıp çizildi!

Trump ile Erdoğan’ın çok iyi anlaşacağı, Trump’ın Musul’u Türkiye’ye vereceği(!), Suriye’de AKP tezlerinin uygulanmaya başlanacağı bile iddia edildi!

EMPERYALİST DEVLET TEORİSİ

Tüm bu absürtlükler emperyalizm teorisini bilmemektendi. Yani dün ABD’yi aslında Yahudi lobisinin yönettiğini sananlar için pekâlâ Fethullah Gülen de ABD’yi yönetebilirdi!

Bugün Trump için beslenen hayaller, çok değil 8 yıl önce de Obama için beslenmişti. Obama dünyayı değiştirecekti, güzelleştirecekti, savaşlara son verecekti vs.

8 yıldır bu beklentinin olmadığını görenler ama nedenini sorgulamayanlar, şimdi Turmp’la aynı hayale kaldığı yerden devam ediyorlar.

ABD devlet aygıtı kişiden kişiye büyük farklarla yönetilmiyor. Elbette kimi nüanslar var, elbette direksiyona oturan her şoförün farklı bir sürüş tarzı var. Kimi daha çok gaza basıyor, kimi daha temkinli sürüyor. Fakat hiçbiri ABD devlet aygıtının stratejik olarak belirlemiş olduğu uzun vadeli yoldan çıkmıyor!

Çünkü ABD günlük siyasetlerle değil, uzun vadeli ana stratejilerle yönetiliyor!

Hal böyle olunca, beklentilerin tersine, Obama’nın oğul Bush’tan farkı, Bill Clinton’un Baba Bush’a farkından çok daha fazla olmuyor; tıpkı Trump’un Obama’dan farkının da Obama’nın oğul Bush’a farkından çok fazla olamayacağı gibi…

ABD emperyalist bir devlettir ve Bush, Clinton, Obama ve Trump, bu devleti belirlenmiş ana stratejiye uygun ilerletmekle görevli şoförlerdir.

KAHROLSUN EMPERYALİZM!

Hiçbir ABD başkanının emperyalistlikten vazgeçme, dünyaya gerçek anlamda barış getirme gibi bir misyonu olamaz; hayal kurulmamalı…

Dünyaya ve bölgemize barış ABD başkanları eliyle değil, ancak onların yönettiği emperyalizmin yenilmesiyle gelir!

ABD’yi ya savaşarak ya da güçlü bölgesel ittifaklar kurup savaşmaktan kaçınmasını sağlayarak yenebiliriz…

Emperyalizm, karakteri gereği, hiçbir başkanın kişisel niyetime göre kendiliğinden sömürgecilikten vazgeçmez!

Emperyalizm zorla ve silahla yenilir! Tıpkı 100 yıl önce Atatürk’ün yaptığı gibi…

O nedenle AKP’lilerin Trump’ı, Cemaatçilerin Clinton’u desteklediği şu ortamda biz sosyalistler, solcular, cumhuriyetçiler, halkçılar, ulusalcılar, milliciler haykırmaya devam edeceğiz: Kahrolsun ABD emperyalizmi ve işbirlikçileri!

Mehmet Ali Güller
9 Kasım 2016

HDP’ye operasyonu, biri HDP’yle, diğeri AKP’yle ilgili iki ayrı düzlemde değerlendirmek gerekir:

1) Birinci düzlemdeki tablo şudur: HDP PKK’nin siyasi koludur, nokta!

2) İkinci düzlemde ise hukuk değil siyaset vardır; Saray’ın ve AKP’nin siyasi planları…

HDP, SARAY ONAYLI AÇILIM PARTİSİ’YDİ!

O planları çözümleyebilmek için önce şu soruyu sormamız gerekiyor: Dokunulmazlıklar TBMM’de 7 ay önce kaldırılmışken, bu operasyon için neden 7 ay beklendi?

İkinci soru da şudur: HDP açık açık PKK’nin siyasi kolu iken, neden bu operasyon HDP’nin Altan Tan, Hüda Kaya gibi “dinci” isimlerine, Mithat Sancar gibi AKP’yle çokça çalışan “akil” adamlarına yapılmadı? Ve neden gözaltına alınanlardan Kürt kökenli olmayan Sırrı Süreyya Önder ve Ziya Pir serbest bırakıldı?

Tutuklanan HDP’liler, Kandil’e Öcalan’ın mesajlarını elden götüren Sırrı Süreyya Önder’den daha mı suçlu?

Bu noktada HDP’nin bir “Açılım Partisi” olarak kurulmasına Tayyip Erdoğan onaylı olarak Hakan Fidan ile Abdullah Öcalan’ın karar verdiğini anımsatalım! (Bakınız “Hakan Fidan Projesi olarak HDP” başlıklı makalemiz: https://mehmetaliguller.com/2013/11/03/hakan-fidan-projesi-olarak-hdp/)

HDP’YE OPERASYON MHP’YLE İTTİFAKIN GEREĞİ

AKP’nin HDP’ye operasyonunun hedefini, ancak zamanlaması ve kimi olgularla birlikte değerlendirerek analiz edebiliriz:

Ne dedi Başbakan Binali Yıldırım: “Başkanlık gelmezse Türkiye’nin bölünme riski var.”

Hangi süreçte söylendi bu söz? İç politikada AKP’nin MHP’yle, daha doğrusu Devlet Bahçeli ile başkanlık karşılığı “ittifak” anlaşması görüşmeleri yaptığı süreçte. Dış politikada ise Saray’ın kalemlerinin “Halep’in kuzeyi ve Musul Türkiye’ye verilmelidir” diye yazdığı süreçte; AKP sözcülerinin “ya büyüyeceğiz, ya küçüleceğiz” diyerek kamuoyunun önüne havuç-sopa koydukları süreçte.

“Başkanlık gelmezse Türkiye’nin önünde bölünme riski var” diyen AKP’ye göre bölünme tehdidi nereden geliyor? AKP’nin 2005’te Diyarbakır Açılımı, 2009’da Kürt Açılımı ve 2013’te İmralı Açılımı ilan ederek masaya oturduğu ve müzakere yürüttüğü PKK’den!

O zaman Türkiye’nin bölünmemesi için önce HDP’ye operasyon yapılması, sonra da başkanlığa geçilmesi gerekiyor! AKP’nin seçmenin önüne koyduğu basit mantık bu…

Kısacası HDP’ye operasyonu bir terör operasyonundan ziyade AKP’nin başkanlık için anlaştığı Devlet Bahçeli ve MHP tabanı için yapılmış bir siyasi operasyon olarak okumalıyız…

BİRİNCİ VAZİFE: CUMHURİYET CEPHESİ

Güncelin dışına çıkarak, gelişmelere daha geniş bir çerçeveden baktığımızda şu iki tabloyu görürüz:

1) Sorunlarımızın kökü AKP-FETÖ-PKK ortaklığındadır: Üçü birleşerek Cumhuriyetimizi boğazladı, üçü ayrışırken Türkiye’yi ateşe veriyor!

2) Cumhuriyet kuvvetlerini alaşağı edebilmek için 10 yıl PKK ve FETÖ ile ittifak yapan Saray, şimdi de MHP’yle ittifak kurarak içeride başkanlığa, dışarıda Halep-Musul fetihlerine soyunmaktadır.

İşin esası budur ve bu esasa göre konumlanılmalıdır: Cumhuriyet’i ateşe verenlere karşı Cumhuriyet Cephe’si inşa edilmelidir!

Cumhuriyet soldan sağa, sosyalistlerden milliyetçilere kadar hepimizin ortak paydasıdır. Cumhuriyet Cephesi ise partilerin, demokratik kitle örgütlerinin, sendikaların Cumhuriyet’i savunmak adına altında yan yana gelecekleri büyük şemsiyenin adıdır.

Cumhuriyet Cephesi ile MHP de kurtulur! Abdullah Gül’ü cumhurbaşkanı, İsmail Kahraman’ı TBMM Başkanı yapan Devlet Bahçeli’nin Tayyip Erdoğan’ı başkan yapmaya çalışmasından rahatsız olan MHP’liler için de Cumhuriyet Cephesi partilerinin kurtuluşudur!

Başta ekonomi olmak üzere çeşitli nedenlerle çaresizlikten AKP’ye oy vermek zorunda kalmış geniş kitleler için de Cumhuriyet Cephesi seçenektir, çözümdür!

Cumhuriyet’i yaşatabilmek, Mustafa Kemal Atatürk’ün hepimize verdiği “birinci vazife”dir!

Gidişat kaygı vericidir ve hızlı hareket edilmelidir!

Mehmet Ali Güller
6 Kasım 2016

Başbakan Binali Yıldırım başkanlık konusunu nasıl ele alacaklarını şu sözlerle ifade etti: “Başkanlık gelmezse Türkiye’nin bölünme riski var.”

Yani Saray ve AKP Hükümeti kampanyayı “ya başkanlık ya bölünme” şeklinde yürüteceklerini şimdiden açıklamış oldu!  Yani AKP, daha önce “ya 400 milletvekili ya kaos” şeklinde gösterdiği sopayı, “ya başkanlık ya bölünme diyerek” daha büyük bir tehdide çıkarmış oldu!

BAŞKANLIK-LOZAN-MUSUL

AKP Hükümeti’nin başkanlık meselesini bölünme tehdidi ile birlikte ele alması, kuşkusuz Erdoğan’ın Lozan’ı hezimet gören ve Misak-ı Milli’yi tartışmaya açan yeni hamlesinin bütünleyenidir.

Çünkü meseleyi artık açık açık “ya büyüyeceğiz ya küçüleceğiz” şeklinde ifade etmektedirler. AKP’nin en ideolojik gazetesi olan Yeni Şafak’ın Genel Yayın Yönetmeni İbrahim Karagül, bunu “Musul ve Halep’in kuzeyi Türkiye’ye devredilmeli” diye sunmaktadır! (Yeni Şafak, 24 Ekim 2016)

Erdoğan “Sünni Arapları Şiilere yedirtmem” diyerek bölgeye bakışını ve nasıl bir hamiliğe soyunduğunu ortaya koymaktadır! (Hürriyet, 18 Ekim 2016)

ERDOĞAN’IN MUSUL VE HALEP’LE GENİŞLEME HEDEFİ

Fırat Kalkanı Operasyonu’nun ana stratejik hedefi ne olarak açıklanıyor? Suriye’nin kuzeyinde inşa edilmekte olan Kürt koridorunu engellemek!

Okurlar anımsayacaktır, hep şunu söyledik: Şam yönetiminin de sürekli dile getirdiği gibi, eğer Ankara Suriye sınırını kapatır, muhaliflere desteğini keser ve Suriye hava kuvvetlerini hedef alan angajman kurallarını değiştirirse, Esad yönetimi ülkesinin kuzeyine 3 ayda hâkim olacak ve ortada engellenmesi gereken bir koridor kalmayacaktır!

Peki bu en az maliyetli çözüm neden yapılmıyor da, AKP Hükümeti daha pahalı bir çözüm olan Fırat Kalkanı operasyonuna başvuruyor?

Tamam, pahalı yönteme başvurdu ve bunu uygulasın… Fakat mesele Suriye’nin kuzeyindeki koridoru engellemekse, neden hâlâ Şam’la işbirliği yapılmıyor? Ve neden Halep’te Esad ordusuyla karşı karşıya gelinecek kimi hamleler yapılıyor?

İşte bu noktada örtülü stratejik hedefler meselesi ortaya çıkıyor: Musul ve Halep’le genişlemek!

KORİDORCULARLA İTTİFAK YAPARAK KORİDOR ENGELLENMEZ!

Erdoğan’ın Barzanilerle 2013’te imzaladığı, 2014’te uygulamaya başladığı anlaşma, Erbil tarafından “50 yıllık stratejik anlaşma” olarak nitelenmişti.

Anlaşma, birincisi Bağdat’a karşı Barzanilere Türk desteği demekti, ikincisi de Kürt petrolünün Türkiye himayesinde Batı’ya transferi içindi.

Bu iki madde aynı zamanda gevşek bir Türk-Kürt federasyonu demekti!

AKP Hükümeti bu anlaşmayla, aynı zamanda Açılım üzerinden PKK ile yapmak istediğini, Barzani ile de yapabileceğini söylemiş oluyordu. Böylece müzakere masasında sürekli taviz isteyen PKK’ye sopa gösteriyor, başka alternatifi olduğunu ortaya koyuyordu.

AKP Hükümeti’nin Kürt Açılımı’nı neden “buzdolabına kaldırdığını”, Ankara’nın bir koridor açarak Barzani’nin Peşmergelerini neden “yardım” diyerek IŞİD ile PKK/PYD’nin çatıştığı Kobani’ye gönderdiğini, aynı zamanda işte bu “50 yıllık stratejik anlaşma” içinden okumamız gerekiyor.

Zira mantık sadedir: ABD’nin kurmak istediği koridor, Basra’dan Doğu Akdeniz’e uzanmaktadır. Koridorun birincisi ayağı Irak’ta 1991 ve 2003 işgalleri neticesinde Barzanistan şeklinde kuruldu. Koridorun ikinci ayağı Suriye’de 2011’den beri kurulmaya çalışılıyor. Bu ikisinin ardından da sıra Türkiye ve İran’a gelecek.

Mesele Suriye’de koridoru engellemekse, Ankara neden koridorun Irak’taki parçası ile ittifak yapmaktadır? Üstelik bunu Irak’la ilişkilerini en alt seviyeye düşürmek pahasına yapmaktadır!

Bir ülkenin, koridorun bir parçasına dost ama diğer parçasına düşman olması mantıklı mıdır?

Ve daha önemlisi, Ankara’nın koridorcu Barzani ile ittifak yaparak koridoru engellemesi gerçekçi midir?

KARŞIDEVRİM SÜRECİ

Ankara’nın, Bağdat ve Şam’la işbirliği yapmak yerine Irak’ta Barzani ve Nuceyfilerle, Suriye’de ÖSO başta her türlü terörist grupla ittifak yapması, Erdoğanların “Türk-Kürt federasyonu” hedefiyle ilgilidir.

Bu hedefin kampanyasını, kamuoyunun önüne Musul ve Halep havucu koyarak ve “ya büyüyeceğiz ya küçüleceğiz” diyerek başlatmış oldular.

Şimdi bunun ancak başkanlıkla mümkün olduğunu propaganda etmeye başlamaktadırlar ve aksi taktirde Türkiye’nin bölüneceği sopasını da sallamaktadır!

Tüm bu sürecin uygulanabilmesi için de 15 Temmuz darbe girişimini fırsata çevirdiler: “Yeniden yapılandırma” diyerek TSK dağıtılmakta, Cumhuriyet yıkılmakta, laiklik kaldırılmakta, kız ve erkeklerin ayrı ayrı okutulduğu bir imam-hatip eğitimine geçilmekte, Atatürk adım adım okullardan, meydanlardan, caddelerden silinmektedir…

Güvenlik bahanesiyle askerin üstü askere arattırılmakta, bir general sessizce üniformasına el sürttürmekte, TSK’nin başı Hulusi Akar TSK’ye kumpas kuran Tarafçı Genç Sivillerle Erdoğan’ın resepsiyonunda selfi çekmektedir…

Rektörlük seçimleri kaldırılmakta, yargı için de benzeri bir modelin hazırlıkları yapılmaktadır…

Kısacası mesele çok ciddidir ve gidişat kaygı vericidir; öyle iddia edildiği gibi devrim değil, tersine karşıdevrim süreci yaşanmaktadır. Muhalefetin “aman iç cephe bölünmesin” diyerek pek ses çıkarmaması, eylem yapmak, meydanlara çıkmak ve kitlelerle birleşmek yerine etkisiz uyarılarla yetinmesi bu yıkıma ve karşıdevrim sürecine dolaylı destektir!

Yarın çok geç olmadan harekete geçme zamanıdır…

Tamam, bölge denklemleri açısından Erdoğan’ın Irak ve Suriye’den pay kapması elbette gerçekleşmeyecek bir hayaldir fakat o hayal için bölgeyi ateşe verebilecek olması ihtimal dahilindedir!

Erdoğan’ın elindeki çakmak ve benzin bidonunun alınması “yurtta barış, komşularda barış” için acil gereklidir!

Mehmet Ali Güller
31 Ekim 2016

Fırat Kalkanı operasyonu başladıktan sonra yazdığımız ilk yazıda, operasyonun şu iki açmazına dikkat çekmiştik:

1) Amerikan Koridoru’nu engellemek ÖSO’ya güvenli bölge kurmaktan değil, Suriye ordusunun Suriye’nin bütününe egemen olmasını sağlamaktan geçer. Çünkü ABD’nin IŞİD’den arındırılmış bölgeye PYD yerleştirmesiyle, AKP’nin IŞİD’den arındırılmış bölgeye ÖSO yerleştirmesi arasında fark yoktur. İkisi de Suriye’nin bölünmesi demektir!

2) Türkiye genel planda ABD’yle değil, Rusya’yla hareket etmeli, sahada ise ÖSO’yla değil, Şam’la işbirliği yapmalı!

Bu ikisi yapılmadığı takdirde, Irak deneyiminden de hareketler, Amerikan Koridoru’nu engelleme girişiminin yarım kalacağını, kalıcı olamayacağını ve daha kötüsü tersine dönebileceğini belirtmiştik. (www.mehmetaliguller.com, Fırat Kalkanı’nın açmazları, 25 Ağustos 2016)

AKP’NİN ‘TOPRAK BÜTÜNLÜĞÜ’ YALANI

Geride kalan yaklaşık iki aylık süreçte bu iki konuda da ciddi bir ilerleme sağlanamadı. Tersine Erdoğan’ın açıklamaları, ikili strateji yürüttüklerini ortaya koydu: Koridoru engellemek ama bunu koridordan pay kaparak yapmak!

Saray ve AKP Hükümeti açık açık Irak ve Suriye’den pay kapma peşinde. Bu hedeflerinde kuşkusuz yeniden gaz ortaklığıyla müttefik oldukları İsrail’in Savunma Bakanı Moşe Yaalon’un “Suriye bir omlettir, omletten yeninden yumurta yapılamaz” tavsiyesi bulunmaktadır!

Ankara’nın Irak ve Suriye’nin toprak bütünlüğü konusunda yaptığı açıklamalar pratikte bir anlam ifade etmiyor.

Çünkü asıl hedefi Amerikan Koridoru’nu engellemek olan bir ülke, o koridorun Irak’taki kısmıyla, yani Barzanistan’la Irak başkentine karşı işbirliği yapmaz!

Çünkü asıl hedefi Amerikan Koridoru’nu engellemek olan bir ülke, koridorun ikinci bölümünün inşa edilmeye çalışıldığı Suriye’de, rejimi hedef almaz, tersine rejimle işbirliği yapar!

MUSUL’U IRAK BÜTÜNLÜĞÜ İÇİNDE SAVUNMAK GEREK

Saray’ın Türkiye ile Irak’ı Musul’da karşı karşıya getiren açıklamaları da, yine Musul’dan pay kapma peşinde olduklarına işaret etmektedir.

Erdoğan’ın Lozan’ı hezimet görmesi ve Misak-ı Milli’yi tartışmaya açması, toplamda Musul ve Halep hedefleriyle ilgilidir.

Fakat Musul konusu artık kapanmıştır ve tarihte kalmıştır. Musul’un Irak toprağı olduğu gerçeğinin üzerinden atlayan her durum, pratikte en çok ABD’ye yarayacaktır!

Çünkü Irak’ın ve Suriye’nin toprak bütünlüğünün ortadan kalkması, Türkiye’nin toprak bütünlüğünü tehdit edecek şekilde Amerikan Koridoru’nun genişlemesi demektir!

Musul’u Bağdat merkezi otoritesinden çıkarmak ve Koridor’a bağlamak için dün Musul’u IŞİD’e teslim edenler, bugün Musul’u IŞİD’den “kurtarmaya” soyunmaktadırlar!

Tam da bu nedenle Ankara’nın genel yaklaşımı, Musul’un Irak’ın bütünlüğü içinde kalmasını savunmak olmalıdır.

TÜRKİYE’NİN TOPRAK BÜTÜNLÜĞÜNÜMN GARANTİSİ

Erdoğan’ın kendi adını taşıyan üniversitenin açılışında dile getirdiği şu sözler, anlatmaya çalıştığımız bu durumu özetlemektedir: “Irak, Suriye, Libya, Kırım, Karabağ, Bosna ve diğer kardeş bölgeler ile ilgilenmek, Türkiye’nin hem görevi hem de hakkıdır. Türkiye sadece Türkiye değildir. Bunlardan vazgeçtiğimiz gün, istiklalimizden ve istikbalimizden vazgeçtiğimiz gündür.” (www.hurriyet.com.tr, 16 Ekim 2016)

Hayır! Türkiye sadece Türkiye’dir ve Musul, Halep, Kırım, Karabağ Türkiye’nin hakkı değildir!

Türkiye’nin buralarda hakkının olduğunu söylemek, iddia ettikleri gibi tarihten gelen bir görev değil fakat Neo-Osmanlıcı bakışlarının gereğidir!

Türkiye, eski imparatorluk bakiyesi diyerek komşularının toprağına göz dikemez! Çünkü Türkiye’nin komşularının toprak bütünlüğü, her şeyden önce Türkiye’nin toprak bütünlüğünün garantisidir!

Bölgede toprak bütünlükleriyle oynamak en çok ABD’ye yarar ve ters tepip bir Amerikan koridoru olan Büyük Kürdistan üzerinden asıl Türkiye’yi vurur!

Mehmet Ali Güller
17 Ekim 2016

Türkiye’nin Musul nedeniyle Irak’la karşı karşıya gelmesi en çok ABD’yi memnun ediyor. Yine böyle giderse Türkiye’nin Halep’te Suriye’yle karşı karşıya gelmesi ihtimali de en çok ABD’yi memnun edecek.

Ve daha önemlisi, Türkiye’nin Irak ve Suriye ile karşı karşıya gelmesi, pratikte Amerikan Koridoru’na yaramaktadır.

Açalım:

KOMŞULARLA DÜŞMANLIK EN ÇOK ABD’YE YARIYOR

ABD’nin kuracağı Büyük Kürdistan, bir başka ifadeyle İkinci İsrail, dört ülkenin topraklarını kapsıyor: Türkiye, İran, Irak ve Suriye.

Dolayısıyla ABD gerçekte bu dört ülkeyi hedef alıyor.

Washington açısından Büyük Kürdistan projesinin gerçekleşebilmesi, pratikte bu dört ülkenin yan yana gelememesine, işbirliği yapamamasına hatta karşı karşıya gelebilmesine bağlı.

O nedenle geçmişte İran ile Irak’ın silahlı karşıya gelmesi, Türkiye ile İran’ın siyaseten karşı karşıya gelmesi, yine Türkiye’nin bugün Suriye ve Irak’la cephe cepheye olması en çok ABD’nin işine gelmiştir.

Hatta ve daha önemlisi, geçmişte siyasi cinayetler üzerinden laiklik-İslamcılık çatışması eksenine oturtulmaya çalışılan Türkiye-İran karşıtlığı da bir Gladyo faaliyeti olarak bizzat Amerikan operasyonlarıydı…

BARZANİSTAN NASIL İNŞA OLDU?

Geride kalan son 25 yılın özeti şudur: ABD, topraklarını hedef aldığı bu dört ülkenin karşı karşıya gelebilmesi zemininde İkinci İsrail’i inşa edebilmektedir.

Basra’dan Doğu Akdeniz’e uzanmasının planlandığı Amerikan Koridoru’nun Irak ayağının inşasında İran-Irak karşıtlığı ile Türkiye-Irak karşıtlığının da maalesef payı oldu!

Ankara, Amerikan Cephesi içerisinde hareket ederek ve komşularıyla karşı karşıya gelerek, en sonunda Büyük Kürdistan’ın Irak ayağı olan Barzanistan’ı tanımak noktasına geldi. Daha da vahimi, Ankara bugün bölgede Irak’a karşı Barzanilerle birlikte hareket etmektedir.

Türkiye’nin Barzanistan’ı tanımaya mecbur kalabilmesindeki etkenlerden biri de o yıllarda önüne konan Musul ve Kerkük havuçlarıydı!

ABD’NİN İKİLİ OYUNU

İşte bugün aynı tezgâh yine kurulmuştur. AKP Hükümeti’nin “Musul hevesi”, Türkiye ile Irak’ı karşı karşıya getirmiştir.

Erdoğan, Musul sanki bir Irak şehri değilmiş gibi “Musul’da Sünni Araplar, Türkmenler ve Sünni Kürtler olsun” diyebilmektedir. Herhangi bir egemen devletin, hele de bu kadar açık bir mezhepçi yaklaşımı kabul edebilmesi mümkün değildir.

Bağdat hükümetinin Musul’u IŞİD’den kurtarabilmek ve Irak içinde bütünleştirebilmek için hem Sünni, hem de Şii kuvvetlere dayanarak yapmaya çalıştığı harekâta karşı Erdoğanların Barzaniler ve Sünni Arap Nuceyfilere dayanarak bir mezhepçi Musul operasyonu yapma peşinde olması, en çok Washington’u memnun etmektedir.

Öyle ki, ABD hem Türkiye’nin önüne Musul havucu koyarak Ankara’yı Suriye’deki koridoru tanımaya mecbur etmeye çalışırken, bir yandan da diğer kuvvetleri dengede tutabilmek için Musul konusunda Bağdat’ın açıklamalarına destek vermektedir.

Kısacası ABD hep yaptığı gibi ikili oynayarak Büyük Kürdistan ana hedefi için yeni kazanımlar, yeni mevziler elde etmeye çalışmaktadır.

ASIL DIŞ POLİTİKA FACİASI RİSKİ KAPIDA

Başladıktan hemen sonra yazdığımız “Fırat Kalkanı’nın açmazları”nda bugün yaşadığımız risklere işaret etmiştim. Türkiye’nin bölge ilkeleriyle, hele de Şam’la işbirliği yapmadığı bir operasyon, kaçınılmaz olarak ABD’ye mahkûm olacaktır!

Ankara’nın Musul nedeniyle Irak’la karşı karşıya gelmesi gibi, yarın Halep nedeniyle Suriye ile de daha sıcak karşı karşıya gelmesi riski vardır.

Bu durum Türkiye’yi bölgeyle ve yeniden Rusya ile karşı karşıya getirir; diğer yandan ABD’ye daha çok mecbur eder!

Asıl dış politika faciası da işte o zaman başlar!

Mehmet Ali Güller
7 Ekim 2015

Yeni savaşlar maliyeti daha düşük olması nedeniyle üç halkada yürüyor:

Birinci halkada taraflar denetimlerindeki terör örgütleri üzerinden çarpışıyorlar. İkinci halkada “müttefik” ülkeler aracılığıyla savaş var. Üçüncü halkada ise doğrudan kendileri savaşıyorlar.

En pahalı çözüm olan bu son aşamaya, ancak ikinci halka ile düğüm çözülemediğinde geçilecek.

Buradan baktığımızda üçüncü dünya savaşının içinde olduğumuzu söyleyebiliriz. Sahada, Irak ve Suriye’de denetlenen terör örgütleri üzerinden 5 yıldır süren bir savaş; bir ucu Ukrayna’da, bir ucu Çin Denizi’nde olan…

Birinci aşamadan bir sonuç alınamadığı için birincisi sürerken, adım adım ikinci halkaya da geçiliyor. Doğrudan Suriye, İran, Irak, Türkiye, Suudi Arabistan kuvvetlerinin sahada karşı karşıya gelebileceği bir yeni süreç…

Gidişata göre ABD, İsrail, Fransa, İngiltere ve Almanya gibi Atlantik kuvvetlerin “terörle mücadele” seviyelerini artırarak sahaya daha da doğrudan müdahale etmeye başlayacağı bir süreç…

Aynı şekilde Rusya merkezli bölge kuvvetlerinin de bu hamleye karşı askeri yığınak yapmaya başladığı bir sürece giriyoruz…

ABD’NİN STRATEJİK HEDEFLERİ

ABD’nin saha hedefleri şöyle:

1) Irak’ı daha önce Kürt ve Arap diye ikiye bölen ABD, bu kez Kürt, Şii Arap ve Sünni Arap şeklinde üçe bölmek istiyor.

2) ABD’nin hedefi Suriye’yi ise Kürt bölgesi, Sünni Arap bölgesi, Alevi bölgesi ve Dürzi bölgesi olarak dörde bölmek.

3) Bu hedeflerin gerçekleşebilmesi halinde Irak ve Suriye parçalarının Sünni Arap ve Kürt bölgeleri birleştirilecek. Böylece Irak ve Suriye’den toplam beş devletçik oluşturulacak.

Bu hedefler ABD’nin şu beş ayaklı stratejisiyle ilgilidir:

1) Çin’in bölgeye ekonomik nüfuzunu engellemek.

2) Rusya’nın bölgeye askeri nüfuzunu engellemek.

3) Türkiye, İran, Irak, Suriye ve Lübnan’a dayanan bir bölgeselleşmeyi engellemek.

4) İsrail’in güvenliğini sürdürebilmek.

5) İskenderun Limanı, Süveyş Kanalı, Basra Körfezi üçgenini kontrol altında bulundurarak enerjiyi dünya ölçeğinde denetleyebilmek.

Peki, ABD bu hedefleri nasıl gerçekleştirecek?

HEDEFLERİ DARALTMA VE GELENEKSEL MÜTTEFİKLERİ KULLANMA

Gücü inişe geçmiş bir ABD’nin bu hedefleri kolayca gerçekleştiremeyeceği ortada. Nitekim Suriye’nin direnişi ve Rusya’nın engelleyici manevraları ABD’yi önemli oranda geriletti

ABD bu noktada hedeflerini daraltarak ve bir bölümünü askıya alarak geleneksel müttefiklerine dayanmayı esas alma çizgisini tartışıyor.

ABD-Rusya görüşmeleri sırasında ABD Dışişleri Bakanlığı ile ABD Savunma Bakanlığı’nın açıkça karşı karşıya gelmesi, işte bu çizgi tartışmasıyla ilgiliydi.

Bizi ilgilendiren kısmı şu: ABD devlet aygıtının daha realist kanadı, Kürtleri ilgilendiren hedeflerin bir bölümünü daraltarak, bir bölümünü askıya alarak, karşılığında Türkiye’den sahada yararlanmayı gerekli görüyor.

Bunun için de Ankara’nın önüne yeni bir tezgâh konuyor. Tezgâhta şunlar var:

MADDE MADDE ABD TEZGÂHI

1) ABD Türkiye’nin Suriye’de güvenli bölge kurmasını kabul edecek.

2) ABD YPG’nin yeni toprak almasına izin vermeyecek.

3) ABD mevcut PYD kantonlarının birleşmesine izin vermeyecek.

4) ABD Türkiye’nin öncelikle Irak’ta Musul’u, olursa ileride Suriye’de Halep’i himaye etmesini kabul edecek.

5) Türkiye bunların karşılığında PYD’yi tanıyacak ve PKK’ye operasyonları durduracak.

6) Ankara Kıbrıs “çözümünü” kabul edip adadan TSK’yi çekecek.

Görüldüğü gibi toplamda Türkiye’ye Suriye’deki koridorun en azından doğu kanadını kabul ettirme tezgahı bu; içinde bol havucun olduğu…

Tıpkı Irak’ta olduğu gibi Ankara’yı Suriye’de adım adım koridoru kabule zorlama…

TEZGAH ŞAM’LA İŞBİRLİĞİ BAŞLATARAK BOZULUR!

ABD’nin bu tezgâhı gerçekleştirme şansı zor ama Erdoğan’ın sultanlık hayali tezgâhın en azından uygulamaya sokulmasına olanak sağlıyor.

Başkanlık-sultanlık hayalinin ancak 82. il Halep ve/ya 83. il Musul gibi bir “fetihle” gerçekleşebileceği hayali kuran Erdoğan, ABD tezgâhına maalesef dayanak oluşturuyor.

Erdoğan’ın 15 Temmuz darbe girişimini fırsata çevirerek TSK’yi bu hedeflere direnemeyecek denli yeniden yapılandırmaya zorlaması da, Abdülhamit ve Lozan çıkışları da işte bu hayale dönük girişimlerdir.

Tezgâhın bozulması Türkiye’nin biran önce Şam’la işbirliği yapmasına bağlıdır. Moskova destekli Ankara-Şam-Tahran-Bağdat işbirliği ABD tezgâhını daha bu aşamada bozar. Ancak Erdoğanların havucu yutup tezgâha gelmesi, Ankara’yı Moskova ve bölgeyle karşı karşıya getirir.

Tablo hepimize önemli görevler yüklüyor: Erdoğan ve AKP Hükümeti ile mücadele, Saray politikalarına karşı sağlam muhalefet edebilme, bugün dünden çok daha yakıcı bir ihtiyaç olarak önümüzde duruyor.

Bölgedeki yangının büyümesini önlemek Erdoğan’ın elindeki benzin bidonunu almaktan geçiyor, onun o bidonu dökemeyeceği ihtimalini “mecbur, dökemez” ile açıklamaktan değil!

Mehmet Ali Güller
5 Ekim 2016

Saray ve AKP Hükümeti’nin FETÖ ve PKK ile mücadelesi abartılır ve Türkiye ile ABD’nin savaştığı iddia edilirse, hem başta İncirlik olmak üzere ABD üslerinin savaş varken neden açık tutulduğuna anlam verilemez, hem de Saray’a ve AKP Hükümeti’ne hak etmediği olumlu sıfatlar yüklenmiş olur. (Kuşkusuz Türkiye ile ABD belli konularda karşı karşıya gelmektedir ama bu savaş değildir.)

Ve daha önemlisi Tayyip Erdoğanlar Abdülhamitçilik yapmaya ve “Lozan zafer değildir” dediklerinde, karambolde kalınır, “Yenikapı ruhu ne oldu” denilerek şaşırılır!

KESİNTİSİZ VE SÜREKLİ MUHALEFET

FETÖ ve PKK ile mücadele ediyor oluşu Saray’ı ve AKP Hükümeti’ni “Atatürk çizgisine girdi” diye nitelememizi gerektirmez. Terörle mücadele etmek her hükümetin görevidir; en Amerikancı isimlerden Çiller’in bile yaptığı gibi…

FETÖ ve PKK’nin ABD’nin araçları oluşu, Saray’ı ve AKP Hükümeti’ni anti-emperyalist yapmaz. Çünkü Saray ve AKP Hükümeti gerçekte ve açıkça ABD’ye “FETÖ’yle değil benle çalış”, “PKK’yi değil, beni tercih et” demektedir.

Saray ve AKP Hükümeti’nin Rusya’yla normalleşme yoluna girmesi, Türkiye’nin kamp değiştirdiği anlamına gelmez. Çünkü Saray ve AKP Hükümeti, örneğin Çin’le füze anlaşmasındaki gibi, bu normalleşmeleri emperyalizmle pazarlık kartı haline getirmektedir.

Kuşkusuz Türk hükümeti FETÖ ve PKK ile mücadele etmelidir ama bu ona sert muhalefet etmeyi rafa kaldırmamızı gerektirmez!

Çünkü Erdoğanlar herhangi bir iktidar değildir; 150 yıllık karşıdevrim programını uygulamaya çalışan bir iktidardır. Ona karşı mücadele kesintisiz ve sürekli olmalıdır!

İKİ PROGRAM ÇARPIŞIYOR

Kimse yanılmasın; Erdoğanlar Atatürk çizgisine geliyor değil! Bu hepsinden önemlisi dayandıkları sınıf nedeniyle mümkün değildir, 150 yıllık karşıdevrim programları nedeniyle mümkün değildir.

Erdoğanlar, 150 yıllı karşıdevrim programını yürütebilmek için zaman zaman Atatürk’e bile sığınabilirler ama fırsatı yakaladığında Atatürk karşıtı programlarını ilerletirler.

Örneğin geride kalan 13 yılda olduğu gibi Lozan’ın yıldönümünde Lozan’ı överler ama işte bugün olduğu gibi iktidarlarının 14. yılında elde ettikleri siyasal mevziler nedeniyle ağızlarındaki baklayı çıkarırlar; “Lozan zafer değildir” derler!

Daha 90’ların başında “iktidar olmak için gerekirse papaz elbisesi giyerim” diyen Erdoğan, iktidarda kalabilmek için gerekirse Atatürk’ün arkasına bile sığınır. Ama bu onun Atatürk çizgisine girdiği anlamına gelmez!

Dolayısıyla biz devrimciler taktik düzlemdeki süreçleri değil, stratejik düzlemdeki süreçleri esas almalıyız. Yoksa taktik süreçlerdeki kimi hamlelerine bakarak Erdoğanlara olmadık payeler verir, antiemperyalist mertebesine bile çıkarırız.

Tablo açıktır: Türkiye’de 150 yıldır iki program çatışmaktadır: Devrim ile karşıdevrim, Atatürk ile Abdülhamit, cumhuriyet ile sultanlık, laiklik ile İslamcılık, Lozan ile Sevr…

Bu stratejik düzlemi değil de taktik düzlemdeki gelişmeleri esas almak, karşıdevrimcilere çok önemli mevziler hediye etmektir!

150 yıllık Türk devrimciliği geleneğinin buna hakkı yoktur!

Mehmet Ali Güller
3 Ekim 2016

Saray ve AKP Hükümeti 15 Temmuz’dan beri FETÖ’yle ilgili iki şey yapıyor:

1) 15 Temmuz darbe girişimini sadece FETÖ ile ilişkilendirerek ABD’yi perdeliyor. İlk günlerdeki “üstakıl” göndermelerinin terkedildiği ve hükümet sözcüleri düzeyinde “darbenin arkasında kesinlikle ABD yok” açıklamalarının yapıldığı bu süreçte, üstelik darbenin bombaladığı TBMM binası Biden’den Blinken’e kadar çeşitli ABD’li yetkililere gezdirildi.

2) 15 Temmuz darbe girişimine karşı yürütülecek operasyonlar için milat 17-25 Aralık 2013 ilan ediliyor. Böylece AKP, o tarihten önceki ortaklığına “dokunulmazlık” sağlamaya çalışıyor.

SUÇLU FETHULLAH, SORUMLU ERDOĞAN

Aslında birincisi ve ikincisi birbiriyle tamamen örtüşen iki hamledir. AKP 15 Temmuz konusunda kendisini koruduğu oranda ABD’yi, ABD’yi perdelediği oranda kendisini korumaktadır.

Şundan: Fethullahçı Cemaat 17-25 Aralık 2013’ten itibaren FETÖ olmadı; en başında beri, yani 50 yıldır Gladyo’nun operasyonel ayaklarından biri olarak hep FETÖ’ydü!

Bu gerçeklik birincisi FETÖ’nün ABD’nin operasyon aracı olduğuna ve ikincisi de Ergenekon ve Balyoz kumpaslarında AKP ile “suç ortaklığına” işaret eder.

AKP’nin 15 Temmuz’un hedeflerinden biri olması bu gerçeği değiştirmez, hele hele de 15 Temmuz’daki sorumluluğunu örtmez. Çünkü 15 Temmuz’un suçlusu Fethullah Gülen ise de zemini yaratması nedeniyle sorumlusu Tayyip Erdoğan’dır!

DEĞİŞMEZ HEDEF: TSK

AKP ile Cemaat’in 2007-2008 yıllarında bürokrasi atamaları sırasında sorunlar yaşamaya başlaması, 2009’daki Oslo sızdırması ile arasının açılmaya başlaması, 2010’daki Mavi Marmara olayı ile ayrışmaya başlanması, 2012’deki MİT ve Dershane operasyonu ile açık mücadelenin ve 2013’te kopuşun başlaması bu sorumluluğu örtmez!

Ve zaten sonuçları itibariyle de görülmektedir ki, Saray ve AKP 15 Temmuz’un hedeflerinden biri olmakla beraber, asıl hedef yine de TSK’dir:

Darbeyi Ergenekon ve Balyoz kumpaslarındaki gibi AKP ve Cemaat birlikte de yapsa, 15 Temmuz’da Cemaat kendisi de yapsa, ya da 15 Temmuz’dan sonra AKP bunu fırsat bilerek operasyonlar da yapsa, sonuçta sürekli zarar gören Türk Ordusu olmuştur!

Çünkü her üçünün de arkasında ABD vardır! (AKP’nin TSK’yi “yeniden yapılandırması”, aslında ABD’nin programıydı.)

150 YILLIK ÇARPIŞMA

Bu gerçeklik AKP’ye bakışın netleştirilebilmesi için önemlidir.

AKP darbenin hedeflerinden biri oldu diye onu sınıfsal konumundan soyutlayarak “Atatürk çizgisine girdi”, “Türkiye’ye kamp değiştirtiyor” ve “anti-emperyalist oldu” diye nitelemek hem doğru değildir, hem de AKP’nin iktidarını sürdürmesine dolaylı omuz vermek demektir.

Zira AKP sınıfsal konumu gereği dışarıda Atlantikçi, içeride de Abdülhamitçidir. Yani Kemalizm ve Cumhuriyet düşmanıdır. 15 Temmuz sonrasındaki “fırsatçı” uygulamaları ve karşıdevrimci hamleleri bu gerçeği bir kez daha göstermektedir.

Devrimcilik ile karşıdevrimcilik, Kemalizm ile Abdülhamitçilik, cumhuriyetçilik ile Osmanlıcılık, laiklik ile şeriatçılık bu topraklarda 150 yıldır çarpışmaktadır.

Ve Saray ile AKP iktidarı bu cepheleşmenin karşı tarafıdır!

Mehmet Ali Güller
28 Eylül 2016

Erdoğan, ABD dönüşü uçakta gazetecilere yaptığı açıklamada Suriye’yi ilgilendiren şu mesajları verdi:

1) “ABD, güvenli bölge konusunda başından beri bize evet diyor.”

2) “Eğit-Donat’a biz halen devam ediyoruz. Ara vermedik.”

3) “Bizim orada (Suriye) milli ordunun hazırlanmasını sağlamamız. Bu milli ordu, bölgenin güvencesini ele almalı. Kimlerden oluşacak bu ordu? Ilımlı muhaliflerden oluşacak. Şu anda sayıları 65 bin.” (hürriyet.com.tr, 25.09.2016)

ERDOĞANIN STRATEJİK DÜŞMANLIĞI

Erdoğan’ın uçaktaki bu mesajlarına, bütünlük açısından ABD’deyken yaptığı şu açıklamaları da eklemeliyiz:

4) “Halep’teki yardım konvoyuna saldırıdan bizzat Esed sorumludur. Bu saldırıyla Esed rejiminin karakterini bir kez daha görmüş olduk.” (Sputnik, 23.09.2016, Erdoğan bu açıklamayı üstelik 15 Temmuz gecesi “Erdoğan Almanya’dan sığınma istedi” yayını yapan MSNBC’ye yaptı!)

Bu mesajlara, Erdoğan’ın ABD gezisine başlarken Reuters’e yaptığı şu kronik düşmanlık açıklamasını da eklemeliyiz:

5) “Suriye batmışsa bunun nedeni Esed‘dir, Suriye’nin yeniden ayağa kalkması Esed ile mümkün değil.” (hürriyet.com.tr, 20.09.2016)

2. MİLLİ ORDU, İKİNCİ SURİYE DEMEKTİR!

Suriye’de ÖSO’culardan bir “milli ordu” kurmak, TSK’nin Fırat Kalkanı operasyonunun ana hedefine aykırıdır.

Nedir o ana hedef? ABD’nin Suriye’nin kuzeyinde bir koridor inşa etmesini engellemek. Ankara bu hedefi “Suriye’nin toprak bütünlüğünü savunmak” diye de resmileştirdi.

Fırat Kalkanı Operasyonuna Rusya ve İran onayı ile Suriye’nin sessizliği de bundandı. (Bundandı diyoruz çünkü gün geçtikçe her üç ülkeden de itiraz açıklamaları gelmeye başladı.)

Ancak Suriye’de ele geçirilen topraklarda güvenli bölge inşa etmek ve orada bir milli ordu inşa etmek, Suriye’nin toprak bütünlüğüne aykırıdır. İkinci bir “milli” ordu, ikinci bir devlet demektir! Suriye’nin bölünmesi demektir!

Ve hepsinden önemlisi, Suriye’nin bölünmesi, son tahlilde Amerikan Koridoru’nun kurulması demektir!

TSK KANDIRILDI MI, YANILTIYOR MU?

Burada soru şudur: TSK, Erdoğanların bu “milli ordu” kurma planını biliyor muydu?

Bunu şundan soruyoruz: Askeri kaynaklar üzerinden TSK’nin gazetelere yaptığı açıklamalar var. Özetle şunları söylediler: “Suriye toprağında gözümüz yok. IŞİD’den aldığımız toprakları, Halep’in kuzeyini temizleyerek kuzeye çıkan Suriye Ordusu’na teslim edeceğiz.” (Aydınlık, 18.09.2016)

Oysa Erdoğan ele geçirilen toprakları Suriye Ordusu’na teslim etmeyeceklerini, tersine Suriye Ordusu’nun çarpıştığı terörist gruplardan bir ordu kurarak onlara vereceğini ilan etmektedir!

Bu durumda ya Erdoğan Suriye konusunda TSK’yi kandırdı, ya da TSK Fırat Kalkanı Operasyonunun hedefleri konusunda kamuoyunu yanıltıyor!

ŞAM: ‘TSK TOPRAKLARIMIZI TERK ETMELİ’

Mesele hiç de basit değildir ve “bakmayın siz Erdoğan’ın açıklamalarına, önemli olan sahadaki gidişattır” denilecek türden değildir!

Zira Fırat Kalkanı derinleştikçe ve hedefleri konusunda bulanıklık başladıkça, Moskova’dan “endişe” açıklamaları yükselmektedir.

Daha da önemlisi Şam itiraza başlamaktadır. Suriye Dışişleri Bakanı Velid Muallim’in BM Genel Kurulu’nda “Türkiye acilen topraklarımızı terk etmelidir” demesi kritik önemdedir. (Sputnik, 24.09.2016)

BENZİN BİDONU ELİNDEN ALINMALI

Gidişatı gördüğümüz ve Erdoğanların “kamp değiştirmediğini” bildiğimiz için en başından beri “Fırat Kalkanı’nın açmazları” diyerek şu uyarıları yaptık: “Türkiye genel planda ABD’yle değil, Rusya’yla hareket etmeli, sahada ise ÖSO’yla değil, Şam’la işbirliği yapmalı! Bunun dışındaki her çözüm arayışı yarım kalacak, kalıcı olamayacak ve daha kötüsü tersine dönecektir!” (www.mehmetaliguller.com, 25.08.2016)

Aradan geçen bir ayın sonunda Ankara Şam’la işbirliği arayacağına, tersine Esad düşmanlığını sürdürmüş ve işi pratikte Suriye’nin toprak bütünlüğünü hedef alır noktaya gelmiştir.

Bu durumun sürdürülmesi bölge barışı hedefine değil, bölgeyle savaşa gidişe hizmet eder.

Yıllardır söylüyoruz ama hiç bu kadar yakıcı bir ihtiyaç haline gelmemişti: Benzin bidonu, biran önce Erdoğan’ın elinden alınmalıdır!

Mehmet Ali Güller
25 Eylül 2016