Dikkatinizi çekmiştir. AKP’lisinden CHP’lisine, liberalinden cemaatçisine, TÜSİAD’çısından maskeli solcusuna, herkeste bir HDP kaygısı oluştu!

HDP seçime nasıl girmeli tartışmaları, ya barajı aşamasa endişeleri, HDP büyütülmeli propagandaları…

TV kanallarında merkezinde HDP’nin olduğu ittifak modelleri tartışılıyor, gazete sütunlarında HDP’nin etrafına halkalar örülüyor…

SYRİZA’YA EN BENZEMEYEN PARTİ: HDP

Hatta Syriza’nın başarısı HDP’ye şablon gibi giydirilmeye çalışılıyor; örneğin Selahattin Demirtaş çıkıp “Syriza tıpatıp bize benziyor” diyor.

Oysa durum tam tersidir: Syriza’nın en benzemediği partidir HDP!

Syriza anti-emperyalisttir, HDP ise emperyalist ABD’den rol talep etmektedir; Syriza ülkesinin milli çıkarları için AB’ye karşı çıkmaktadır, HDP ise en AB’ci partidir; Syriza milli devletçidir, HDP milli devlet karşıtı, federalci, özerkçidir; Syriza ulusalcıdır, hükümetini ulusal kurtuluş hükümeti diye nitelemektedir; HDP ise etnikçidir; Syriza ekonomide devletçi-kamucudur, özelleştirmeye karşıdır; HDP ise neoliberaldir, serbest piyasacıdır, özelleştirmecidir…

HDP BİR MİT PROJESİDİR

Bu ilk model, yani merkezinde HDP’nin olduğu ittifak modeli iki kanatlı yürüyor. Bir yandan HDP-Sol ittifakı denilerek çeşitli partiler HDP’yle ittifaka zorlanıyor, diğer yanda HDP-CHP ittifakı denilerek güya AKP’ye karşı çözüm üretiliyor.

Şu gerçek anımsanmadan bu projenin amacı anlaşılmaz: HDP bir MİT peojesidir! MİT Müsteşarı Hakan Fidan‘ın Öcalan‘a kurdurttuğu bir partidir HDP.

O nedenle Demirtaşlar önce bu partiye itiraz etmiştir. Öcalan bastırınca “bari batıda HDP’yle, doğuda BDP’yle seçime girelim” demişlerdir ancak buna da ikna edememişlerdir.

HDP, Fidan‘ın Türkiye Solu’nu yoketme, Kürtçülüğe teslim ettirme projesinin adıdır; BDP’nin “Gezi darbe girişimidir” şeklindeki kaba politikasının işe yaramazlığı karşısında Fidan-Öcalan ayarıyla yapılan “Taksim’i ulusalcılara bırakmayın” ince politikasının bir ürünüdür.

CHP-HDP İTTİFAKI AKP’YE YARAR

CHP-HDP ittifakı ise AKP’ye yaramaktadır. Zira HDP ittifakı CHP’ye ek milletvekili kazandırmayacak ama Trakya’dan başlayarak Ege’de ve batı illerinde CHP çok şey kaybettirecektir!

CHP, AKP’nin her seçim öncesi neden “milliyetçi” söylem tutturmaya çalıştığından hiç ders çıkarmamaktadır. Erdoğan‘ın PKK müzakerelerinin doğurduğu oy kaybını her seçim öncesinde sahte milliyetçilikle kapatmaya çalıştığını görmemektedir.

Özetle Fidan, Öcalan üzerinden HDP’yi öyle bir rotaya sokmuştur ki, her durumda en kârlı AKP çıkacaktır; HDP CHP’yle ittifak kursa da kurmasa da, seçime parti olarak girse de girmese de, barajı geçse de altında kalsa da…

Çok kazançlı bu seçim hamlesi, üstelik solu sistem içine hapsadecek, Haziran Halk Hareketi’nin kazanımlarını yokedecek niteliktedir.

MİLLİ İTTİFAK MODELİ

Evet, sözde AKP’ye karşı yapılan ama en çok AKP’ye yarayacak olan bu birinci model ve ittifak, son tahlilde sistemin restorasyonu amaçlıdır.

O nedenle asıl önemli olan diğer model ve ittifaktır: Merkezinde İşçi Partisi’nin yer aldığı model, yani milli ittifak.

Bu modeli önümüzdeki günlerde uzun uzun konuşacğız. Bugünlük dört özelliğine dikkat çekelim:

1) Bu modelde yurtseverlik temelinde en geniş ittifak kurulmaktadır. Zira İşçi Partisi, “devrimcilerin, halkçıların ve milliyetçilerin” partisi olması nedeniyle, sosyalist soldan milliyetçilere kadar uzanan en geniş cepheyi kurabilme özelliğine sahiptir.

2) Bu model başarı kazanmıştır: Silivri duvarlarını yıkan, Arslanlı Yol’da milyonları birleştiren, Türk bayraklarıyla milyonları ayağa kaldıran ve Haziran Halk Hareketi’ne rengini veren bu modeldir.

3) Bu model Türkiye’nin en önemli sorunlarını çözmüştür: Örneğin emperyalizmin soykırım iddiasıyla Türkiye’yi mahkum ettirme çabaları bu modelle durdurulmuştur. Örneğin AKP’nin yeni anayasa girişimi bu modelle engellenmiştir.

4) Bu model hükümet olma hedeflidir! 7 Haziran’dan merkezinde İşçi Partisi’nin olduğu milli bir hükümet çıkarmayı hedefler.

Bu konuya devam edeceğiz…

Mehmet Ali Güller
Aydınlık Gazetesi
7 Şubat 2015

ABD Başkanı Barack Obama‘nın önceki gün yaptığı “Ukrayna’da iç savaşı biz başlattık” itirafıyla birlikte Ukrayna konusunda önemli bir trafik başladı:

UKRAYNA TRAFİĞİ

1) Bugün Rusya Devlet Başkanı Vladimir Putin, Almanya Başbakanı Angela Merkel ve Fransa Cumhurbaşkanı Fraçois Hollande Moskova’da Ukrayna konulu üçlü bir zirve yapacaklar.

2) Merkel ve Hollande, Moskova’dan önce Kiev’e uğrayıp Ukrayna Devlet Başkanı Petro Poroşenko ile görüşecek.

3) İkiliden önce ABD Dışişleri Bakanı John Kerry Kiev’e uğrayıp Poroshenko ve Ukrayna Başbakanı Arseniy Yatsenyuk ile görüşecek. (Siz bu yazıyı okumaya başladığınızda görüşülmüş olacak.)

4) Üç gün sürecek Münih Güvenlik Konferansı bugün başlıyor. En önemli konu Ukrayna.

5) NATO Genel Sekreteri Jens Stoltenberg cumartesi günü Poroşenko ile görüşecek.

6) Dün yapılan NATO Savunma Bakanları toplantısının en önemli konuları Rusya’yı hedef alan projelerin hayata geçirilmesiydi:

a) Polonya, Romanya ve Bulgaristan’da 6 komuta kontrol merkezinin kurulması.

b) Mevcut 13 bin kişilik NATO Mukavemet Gücü’nü, 30 bin kişilik Güçlendirilmiş NATO Mukavemet Gücü’ne dönüştürmek.

c) 5 bin kişilik Öncü Güç’ün hayata geçirilmesi.

NATO Genel Sekreteri Jens Stoltengerg, toplantı öncesinde yaptığı açıklamada “Doğuda meydan okumalar var. NATO Mukavemet Gücü ve Öncü Güç meydan okumaya bir yanıttır.” dedi. (Peki ABD bu kararları NATO Savunma Bakanları’na aldırtabildi mi? Biz bu yazıyı Aydınlık‘a teslim ettiğimizde toplantı henüz başlamamıştı.)

KRİTİK İSİM CARTER

Peki neler oluyor? Obama neden “Ukrayna’da iç savaşı biz başlattık” dedi? Bu gerçek bir meydan okuma mı? Bu Batı’nın Ukrayna konusunda artık sert oynayacağının işareti mi?

Obama’nın itirafı öncelikle ABD içi çarpışmada “müdahaleciler” dediğimiz kanadın ağırlık koymaya başladığının işaretidir. Bunu nereye kadar ilerletebilecekleri ayrı bir meseledir ama ABD Kongresi’nin her iki kanadında Cumhuriyetçi çoğunluğun oluşması ile “müdahalecilerin” ivme kazandığı bir gerçektir. Obama sıkışmaktadır ve en son Ukrayna’da olduğu gibi açık ve sert bir oyun sahası inşası için itiraflara zorlanmaktadır.

Burada kritik kişi Chuck Hagel‘in istifasından sonra Obama‘nın ABD Savunma Bakanlığı için gösterdiği aday olan Ashton Carter‘dır. İki ay önce aday gösterilen Carter, adaylığının değerlendirilmesi sürecinde önceki gün ABD Senatosu Silahlı Kuvvetler Komitesi üyelerinin sorularını yanıtladı.

Carter oturumda iki önemli açıklama yaptı: 1) “Ortadoğu’da iki önemli tehlike var: IŞİD ve İran.” 2) “Ukrayna’ya silah gönderilmesine sıcak bakıyorum.”

Obama‘nın son 1,5 yılında ona büyük ihtimalle Savunma Bakanlığı yapacak olan Carter‘ın bu iki vurgusu, yani tam da İran’la müzakerelerin yürütüldüğü bir süreçte bu ülkeyi öncelikli tehdit ilan etmesi ve Ukrayna’ya silah gönderilmesinden bahsetmesi, kuşkusuz Beyaz Saray’ın mevcut yaklaşımıyla hiç örtüşmüyor. Fakat Obama sonrası hangi çizginin uygulanacağına işaret ediyor.

Neden mi? Robert Gates, Bush‘un son bir yılında, ABD yönetimine BOP revizyonu için monte edilmişti. O nedenle Obama yönetiminde de savunma bakanlığı yapmayı sürdürdü. Ortadoğu’dan askeri olarak çekilme, oradaki işleri müttefiklere havale etme ve Asya-Pasifik merkezli güvenlik doktrinine geçme işini pratikte uyguladı.

Ashton Carter da, büyük ihtimalle, benzer şekilde Obama yönetimine monte edilip, değiştirilmeye çalışılan çizgiyi yeni yönetime taşıma işini yapacak.

AB UKRAYNA’NIN NATO ÜYELİĞİNE KARŞI

Fakat burada Washington adına çok büyük bir sorun var: ABD, Rusya’yı sıkıştırmak isterken müttefiki AB’yle arasını hızla açıyor. Almanya ve Fransa’nın başını çektiği AB ülkeleri hem ABD adına yürütükleri Rusya’ya yaptırım politikasının kendilerini vurduğunu görerek buna karşı çıkıyor hem de son olarak dün Hollande‘ın ilan ettiği gibi “Ukrayna’nın NATO’nun bir parçası olmasını istemiyoruz” diyor!

O nedenle Beyaz Saray’ın önündeki asıl sorun ne Suriye ne de Ukrayna’dır; asıl sorun ABD’nin Trans-Atlantik ilişkileri nasıl ayakta tutabileceğidir!

Mehmet Ali Güller
Aydınlık Gazetesi
6 Şubat 2015

Çin, Rusya ve Hindistan Dışişleri Bakanlarının 13. Zirvesi, üç ülkenin “tek kuşak-tek yol” strajisini içeren “İpek Yolu Ekonomik Kuşağı” ve “21. Yüzyıl Deniz İpek Yolu” projeleriyle taçlandı. Böylece üç ülke aynı kuşakta, aynı yolda birleşmiş oldu…

Bu, sadece Asya’da ekonomik bir hamle değil, daha önemlisi, dünya dengeleri açısından yeni bir gelişmeydi. Açalım:

ABD ÇİN’İ NASIL DENGELER?

Zbigniew Brzezinski‘ye göre ABD’nin Çin’i dengelemesinin yolu “daha geniş Batı” inşa edebilmesine bağlı. “Daha geniş Batı” ise Rusya’yla mümkündü.

ABD, Asya-Pasifik merkezli güvenlik doktrini ilan ederek bir yandan Çin’i “Japonya-Güney Kore-Hindistan” yayına dayanarak çevrelemeye, diğer yandan da AB üzerinden Rusya’yı “daha geniş Batı” kampına dahil etmeye çalıştı.

Ancak bunu sağlayamadı. Zira hem Rusya’yla iki önemli cephede çıkarları çatışmayı gerektirecek kadar çelişmişti, hem de Çin, 400 milyar dolarlık dev bir anlaşmayla Moskova’nın yüzünü bütünüyle Pasifik’e döndürmüştü.

ABD’nin Japonya ve Güney Kore üzerinden Pasifik’te yarattığı adalar krizi de sonuç getirmedi. Tokyo ve Seul, Washington’un kalkan olabilme gücünün sınırlarını görmüş oldu.

ABD şansını bir de Hindistan’la deniyor. Washington’un hedefi, Çin’i bölgede dengeleyebilmek için Hindistan’la yakınlaşmak.

ÇİN, ABD-HİNDİSTAN İLİŞKİSİNDEN ENDİŞE ETMİYOR

Geçen hafta ABD Başkanı Barack Obama Hindistan’daydı. İki ülke bazı önemli anlaşmalar imzaladı. Ancak strateji üreten kurumların değerlendirmesine bakılırsa, Washington Delhi’de aradığını bulamadı.

The Diplomat, bu yorumu destekleyen önemli bir analiz yayımladı. ABD-Hindistan ilişkilerinin sanıldığı gibi Çin’i endişelendirmeyeceğini saptayan analizde 3 temel dayanak vardı:

1) “Hindistan bağımsız dış politikaya önem veren bir ülkeydi, büyük bir güce tamamen katılması mümkün değildi. ABD’nin Çin tehdidi adına kendisine yardım yapmasında bir sakınca yoktu.

2) “Hindistan, uzun vadede ekonomisini geliştirebilmek için Çin yatırımına ihtiyaç duyuyordu. Hiçbir ülke bu konuda Çin’le yarışamazdı. Tamam Obama 4 milyar dolar yatırım yapılacacağını açıklamıştı ama bu Çin’in 20 milyar dolarlık yatırımının yanında sönük kalıyordu.

3) “Hindistanlı politikacılar, Çin’in yükselişini durdurmanın yersiz olduğunu düşünüyor. Çin zaten gelişmiştir ve Çin’i çevreleyen bir plan yapmak hata olacaktır. Çin’i çevrelemeye çalışan güçler kendileri acı çekecektir. Hiçbir rasyonel devlet böyle bir intihar stratejisini tercih etmez.” (timeturk.com, 3 Şubat 2015)

Kuşkusuz iki ülke arasında sorunlar vardır ama The Diplomat‘ın da önemle belirttiği gibi ilişkinin potansiyel kazancı, maliyetinden daha büyüktür!

HİNDİSTAN’IN BÜYÜK KAZANCI

Bu önemli analizden sonra Çin-Rusya-Hindistan Dışişleri Bakanları’nın 13. Zirvesi’ne dönelim. Obama‘nın ziyaretinin hemen sonrasına denk gelen zirveden Hindistan adına beş önemli sonuç çıktı:

1) Yukarıda da belirttiğimiz gibi ilk önemli sonuç “İpek Yolu Ekonomik Kuşağı” ve “21. Yüzyıl Deniz İpek Yolu” projesiydi.

2) Üç ülke, Asya-Pasifik İşleri Müzakere Merkezi kurdu.

3) Çin ve Rusya, Hindistan’ın Şangay İşbirliği Örgütü’ne (ŞİÖ) üyelik talebine olumlu baktıklarını ilan ettiler.

4) Üç ülke Temmuz 2015’te yapılacak BRICS Zirvesi’nin başarısı için ortak çaba harcayacak. (Brezilya, Rusya, Hindistan, Çin ve Güney Afrika ülkelerinden oluşan BRICS, Dünya Bankası ve IMF’nin alternatifi kurumlar oluşturma kararının ardından Temmuz 2015’de yeni hamlelere hazırlanıyor.)

5) Hindistan’ın BM Güvenlik Konseyi’ne daimi üyelik talebi Zirve’de destek buldu. Çin Dışişleri Bakanlığı, BM Güvenlik Konseyi’nin yapısında ve işleyişinde reformun ihtiyaç olduğunu ilan etti.

Bu beş sonuç, Obama‘nın Hindistan’a yaptığı vaatleri bir haftada söndürmüş oldu!

Mehmet Ali Güller
Aydınlık Gazetesi
5 Şubat 2015

12 Eylül, devletçi-kamucu Türk ekonomisini serbest piyasa ekonomisine eklemlemek için ihtiyaç olan sopanın adıydı. Bu ülkeye sayısız kazığı oldu. Bunlardan biri Sol’u ezip, “solumsu” üretmesidir.

Bir nevi çiftlik solu olan bu solumsular, zaman içinde liberal rüzgarla şişen, özgürlükten ilk önce eşcinselliği anlayan, yurtseverliği faşistlik sayan bir canlı türüne dönüştüler.

Bu solumsular 12 Eylül’de önce Stalin‘i, sonra Lenin‘i solculuktan attılar. Onlara göre tek solcu Marks‘tı, çünkü Marks‘ı da iyi okumadıklarından, vatansız sanıyorlardı…

EMPERYALİZM KAVRAMININ ÖNEMİ

Oysa çok önemli gerçek vardı: Kapitalizmin emperyalizme dönüşmesi, devrimin doğasını ve rotasını değiştirdi. Devrim gelişmiş kapitalist ülkelerden emperyalizmin sömürdüğü ülkelere taşındı; gelişmiş kapitalist ülkelerin iç çelişmesinin ürünü olmaktan çıkıp, ezilen ülkelerin emperyalizme karşı mücadelesinin bir sonucu oldu.

Devrimler o nedenle artık milli demokratik devrimdi ve Lenin‘in tarif ettiği gibi ezen-ezilen milletler vardı. (Emperyalizmi yenen bizim devrimcimiz Mustafa Kemal de zalim-mazlum millet ayrımı yapıyordu.)

Devrim yapmış tüm marksistler yurtseverdi; boşlukta değil bir yurt toprağında devrim yapmışlardı. Tamam Marks, Avrupa’nın marksistiydi; ama Lenin ve Stalin Rusya’nın, Mao Çin’in, Castro da Küba’nın marksistiydi… Zira marksizm donmuş bir şablon değil, yaşayan bir eylem kılavuzuydu.

İşte 12 Eylül’ün çiftliklerinde üretilen solumsular bu gerçeğe hep düşman oldular. Milliciliğe, onun simgesi olan Türk Bayrağı’na karşı çıkarak Denizcilik yaptılar, Mahircilik yaptılar. Oysa Deniz Gezmiş de Mahir Çayan de milliydi, “bağımsız Türkiye” için mücadele etmişti, Türk Bayrağı taşımıştı; yeni kuşağa unutturmaya çalıştılar…

MİLLİCİLİĞE KARŞI ETNİK MİLLİYETÇİLER

Bu solumsular, ABD’nin 1991’de bölgemize gelmesiyle birlikte mutasyona uğradılar, Kürtçülük yapmaya başladılar! Milliciliğe karşıydılar ama hemen etnik milliyetçi oluverdiler!

ABD’nin Irak’ı bölüp kukla bir Kürt devleti kurmasını alkışladılar ve Atlantik’in yanında getirdiği sözlüğü etrafa dağıttılar: O sözlüğe göre emperyalizm Ortadoğu’yu özgürleştiriyordu, vatanını savunanlar (Saddam, Esad, Kaddafi) diktatördü, ABD işgali devrimdi, vatanı bölenler devrimciydi vs.

Bu mutasyon solumsularda hem omurgasızlık hem de körlük yarattı ve hızla liberalleşip kendilerini Özal-Çiller-Erdoğan çizgisinin kucağına attılar.

Uzatmayalım. Bu solumsular, her yağmurda ortaya çıkarlar. Son olarak çıkıp Yunanistan’da seçimi kazanan Radikal Sol Koalisyon Syriza’nın zaferine ortak olmaya kalktılar.

Neden mi? 7 Haziran seçimleri için yığınak yapmak ve cumhurbaşkanlığı seçiminde alınan yüzde 9,5’luk oya baraj atlatmak için HDP eş başkanı Selahattin Demirtaş’tan Syriza lideri Çipras çıkarmaya kalktılar!

SYRİZA’DAN ALINACAK ASIL DERS

Solumsular sırf bu amaçla Syriza’nın programını yanlış yazdılar, başka birşeymiş gibi anlattılar. Milli ve sol olan Syriza’yı, tıpkı kendileri gibi vatansız göstermeye kalktılar.

Oysa Syriza milli soldu ve ilk icraatında da bunu ortaya koydu. İlk yurtdışı gezisini devlet geleneğine uygun olarak Kıbrıs’a yapan Çipras, tıpkı diğer tüm Yunan liderler gibi Yunan-Rum tezlerine sahip çıktı, kendinden öncekiler gibi adada Yunan-Rum milliyetçiliği yaptı.

Yani milli bir solcu olarak Çipras, önce ülkesinin çıkarlarını savundu. Fakat Demirtaş‘ı kendisine benzetenleri de daha ilk haftada Kıbrıs sularına batırmış oldu!

Demirtaş’tan Çipras çıkarmak isteyen solumsular, biliyorsunuz, Kıbrıs için mücadele eden solculara,bilimsel sosyalistlere Türkiye’de faşist diyorlar. O nedenle Çipras‘ın Kıbrıs’ta milliyetçilik yapmasına eminiz bir kılıf arayacaklardır.

Fakat Çipras‘ın milliyetçi politikalarına kılıf yetiştiremeyecekler. Çünkü Çipras sadece Kıbrıs’ta değil, ülkesinin ezilenlerinin sırtına binen borçlar için Avrupa sermayesiyle kavga ederken de milliyetçilik yapıyor ve vatanını savunuyor.

Syriza’dan şablon çıkarmaya çalışacağınıza, asıl bu büyük gerçekten ders çıkarın!

Mehmet Ali Güller
Aydınlık Gazetesi
4 Şubat 2015

ABD’nin önemli senatörlerin John McCain “ABD ile İsrail arasındaki ilişkiler hayatımda gördüğüm en kötü seviyede” dedi. (aa.com.tr, 1 Şubat 2015)

Bu gerçeğe işaret eden son gelişme ABD Temsilciler Meclisi Başkanı John Boehner‘in Beyaz Saray’la istişarede bulunmadan İsrail Başbakanı Benyamin Netanyahu‘yu Kongre’de konuşmak üzere Mart’ta Washignton’a davet etmesiydi.

Hem ABD Başkanı Barack Obama hem de ABD Dışişleri Bakanı John Kerry, bu davete tepki gösterip Netanyahu‘yla görüşmeyeceklerini açıkladılar!

Kuşkusuz bu olay ABD-İsrail ilişkileri açısından bir sonuçtur. Sebepler ise Beyaz Saray’ın İran ve Filistin politikasıdır. Obama yönetimi “kontrol edilemeyen düşman” bir İran yerine “diplomatik ilişki kurulmuş, kontrol edilebilir” bir İran’ı ABD’nin çıkarlarına uygun bulduğu ve bunun için de Tahran’la nükleer müzakere yürüttüğü için, bir süredir Washington-Tel Aviv ilişkisi gergindi.

Hatta biraz daha gerilere gidersek, ABD içinde bir kanadın açık açık İsrail’i ABD’nin sırtında bir yük görmeye başladığını ve bunu dile getirdiğini söylemeliyiz.

ABD GLADYO’SUNDA ÇARPIŞMA

Fakat esas önemli olan ABD-İsrail ilişkisinin kötüye gitmesinden ziyade ABD’nin kendi iç çarpışmasıdır. Çünkü ABD-İsrail ilişkisinin durumu, ABD’deki iç çarpışmanın bir sonucudur.

Bu köşede Washington’daki bu sert mücadeleyi zaman zaman yazdık. Beyaz Saray’ı hedef alan “mesaj” içerikli basit suikast girişimlerinin, Suriye nedeniyle Dışişleri Bakanı Hillary Clinton‘un, Savunma Bakanı Leon Panetta‘nın ve CIA Başkanı David Petraeus‘un sıra sıra tasfiye edilmesinin, Amerikan devleti içindeki “gerçekçiler” ile “müdahaleciler” arasındaki çarpışmanın bir yansıması olduğunu belirttik.

İşte ABD ile İsrail arasındaki kötü gidişe kaynaklık eden, bu iç çarpışmadır. Çarpışmanın kaynağı ise ABD’nin güç kaybıdır.

ABD güç kaybettiği ve herşeyi kontrol edemediği için 2008’den beri çıkış arıyor. Savunulan iki temel çıkış yöntemi ise iki farklı sermaye kesiminin çıkarlarını yansıttığından sert bir mücadeleye dönüşüyor.

İsrail ise güvenliğinin garantisi olduğu için ABD’yi Ortadoğu’da tutmak isteyor ve bu nedenle Washington’da çarpışan iki kanattan birinin yanında saf tutuyor.

Bu durum haliyle Gladyo içinde yarılmalara dönüşüyor, CIA ve MOSSAD’ı zaman zaman karşı karşıya getiriyor.

TÜRKİYE GLADYO’SUNDA ÇARPIŞMA

AKP ile Cemaat arasındaki çarpışmanın nedenlerinden birinin de bu olduğunu en başından beri söylüyoruz.

Nasıl ki ABD güç kaybettiği için ABD’de iç çarpışma beliriyorsa ve bu ABD ile İsrail ilişkisine yansıyorsa, benzeri Türkiye’de de oluyor.

Üstelik bir de Haziran Halk Hareketi gibi iktidarı sallayan sert hamleler olunca, burada da çatlaklar ve yarılmalar oluşuyor. Türkiye’nin devrimci ve milli atakları, Gladyo’yu zayıflatıyor, ayrıştırıyor, kanatlarını karşı karşıya getiriyor.

Bu gerçeğin üzerinden atlanıldığında, durum salt AKP’nin Gladyo’yla mücadelesi gibi algılanıyor ve haliyle bu bakış Erdoğan‘ın siyasal konumunu yerlileştiriyor, millileştiriyor ve onun “üst akıl” göndermelerinde anti-emperyalist işaretler var sanılıyor!

Oysa Erdoğan’ın “üst akıl” göndermesi bir anti-emperyalizm değil fakat ABD içindeki kanatlardan birine tam uyumun adıdır.

Nitekim Erdoğan Cemaat’in MOSSAD’la bağlantılı olduğunu ilan ederek “üst akıl”dan neyi kastettiğini de belirtmiş oldu.

Burada asıl çarpıcı olan, Erdoğan’ın ilk kez açık açık Cemaat-MOSSAD bağına işaret etmesiyle, ABD’nin İsrail’le ilişkisinin dip yapmasının zamanlamasının çakışmasıdır!

Mehmet Ali Güller
Aydınlık Gazetesi
3 Şubat 2015

ABD’nin önemli düşünce kuruluşlarından Atlantik Konseyi, Washington’da “Doğu Avrupa Trans-Atlantik Dostluğu” başlıklı bir konferans düzenledi. Konseyin amacı ABD’li diplomatlarla, AB ve özellikle Doğu Avrupa temsilcilerini bir araya getirmek ve Ukrayna merkezli Batı-Rusya sorununa eğilmekti.

Toplantıda neler konuşulduğuna geleceğiz ama önce Batı ile Rusya arasındaki sorunlara ve ne aşamada olduğuna bakalım:

ÜÇ CEPHEDE SAVAŞ

Batı ile Rusya, daha doğrusu ABD ile Rusya arasındaki sorun şuanda üç cephede sürüyor:

1) ABD Suriye’ye hamle yaptı ama karşısında Şam rejimi ve İran’la birlikte Rusya’yu buldu! Üstelik Rusya, ABD’nin dört yıldır sürdürdüğü ısrara rağmen bu cephede hiç geri adım atmadı.

Hatta tersine Moskova gün geçtikçe inisiyatifi eline aldı. Cenevre-1 ve Cenevre-2 ile ABD’yi silahsız çözüme zorlayan Putin, son olarak Moskova konferansında Esad yönetimi ile muhalifleri aynı masaya oturttu.

2) ABD Ukrayna’da hamle yaptı. Ukrayna Batı kampına eklemlenecek ve Rusya sınırlarına hapsolacaktı.

Ancak tersi oldu: Putin hamle yaptı ve Ukrayna’nın en önemli parçasını kopardı. Batı artık Ukrayna’yı ne AB’ye ne de NATO’ya almaya cesaret edebiliyor. Üstelik Ukrayna artık bir de Rusya’nın enerji baskısıyla sıkışmış durumda.

3) İki cephede de Rusya’yı aşamayan ABD, ekonomi kartını da masaya sürdü. Rusya’ya karşı yaptırım başlatan ve Suudi Arabistan’la birlikte petrol piyatlarını düşüren ABD, Rusya’nın geri adım atmasını bekledi.

Tamam Riyad’ın Tahran’ı ve Washington’un Moskova’yı hedef alan bu hamlesi iki ülkeyi oldukça zorladı, ekonomisine ciddi kayıplar verdirdi ancak istenilen sonucu getirmedi. Zira Rusya ve İran siyasi cephelerde geri adım atmadı.

Üstelik Rusya son olarak AB’yi sıkıntıya sokan “Türk Akımı” hamlesi ile karşı atağa geçti.

ABD-AB İLİŞKİSİ KÖTÜ ETKİLENDİ

Bu tablo, AB ile ABD’yi de karşı karşıya getirdi. AB’nin en önemli ülkeleri, ABD’nin Rusya’ya yaptırım hamlesine itiraz etmeye başladı. Zira yaptırımlar, Rusya kadar kendilerini de vuruyordu!

Almanya, Fransa ve İtalya’nın somut itirazları, Batı kampında önemli gedikler açtı.

İşte Atlantik Konseyi’nin “Doğu Avrupa Trans-Atlantik Dostluğu” konferansı, Washington’un bu kaygıları nedeniyle yapılıyordu. Ve asıl önemlisi Obama’yı Rusya’ya karşı daha da zorlamak için…

Peki konferans nasıl geçti?

Ayrıntılara geçmeden hemen berlitelim: ABD aradığını bulamadı. AB temsilcileri ABD’nin Rusya’ya karşı zayıf kaldığını, durumun kendilerini zora soktuğunu belirttiler. Ve ne yapılabileceği konusunda somut bir çözüm geliştiremediler.

ÇİN-RUSYA ORTAKLIĞI ABD’NİN KABUSU

Örneğin geçen ay AB Başkanlığı’nı devralan Letonya Dışişleri Bakanı Edgars Rinkevics şöyle diyordu: “Moskova’da bazı güçler, 1913’teki Rusya İmparatorluğu veya Sovyetleri Birliği gibi imparatorluk tarzı bir şeyin tekrar inşa edilmesinin hayallerini kuruyor.” (euronews.com, 31 Ocak 2015)

Diğer bazı AB temsilcileri de Batı’nın Rusya’ya karşı tepkisinin zayıf kaldığından şikayet ediyordu. Hatta ABD’nin eski Ukrayna Büyükelçisi John Herbst, Obama yönetiminden yakınıyordu: “Putin‘in revizyonizm probleminin bugün dünyada ulusal güvenliğin en büyük tehdidi olduğunun ABD tarafından henüz anlaşılmadığına inanıyorum. Yönetim bir ikincil problemmiş gibi yaklaşıyor.”

Aslında bu tablo Batı’nın Rusya karşısında güçlü bir ele sahip olmadığını gösteriyordu; Moskova’ya geri adım attıracak kadar ileri gidilemediğini resmediyordu!

Ve daha önemlisi, Rusya Dışileri Bakanı Sergey Lavrov’un “önceliğimiz Rusya’nın yüzünü Pasifik’e döndürmek” sözleriyle özetlediği yeni Rus stratejisinin merkezindeki “Pekin-Moskova büyük ittifakı”na karşı Batı’nın çaresizliğini ortaya koyuyordu!

Mehmet Ali Güller
Aydınlık Gazetesi
2 Şubat 2015

Erdoğan mevcut anayasaya aykırı olarak Kırşehir’de “yeni anayasa” için oy istedi ve “seçim kampanyasını” başlattı!

Erdoğan kampanyasını bir gece önce de AK-Medya ekranlarından başlatmıştı: Başkanlık sistemine geçilmesini istiyordu, bunun için de yeni bir anayasanın çıkarılmasını AKP’den bekliyordu.

Üstelik Erdoğan izleyenleri “Türk tipi başkanlık sistemine” ikna edebilmek adına örneğin “bana göre İngiltere bile bir yarı başkanlıktır, hakim olan unsur orada kraliçedir” bile diyebiliyordu!

Öte yadan Erdoğan “G-20 içerisinde 10’u başkanlık sistemiyle yönetiliyor” da diyordu. Ama nedense bu 10 ülkenin Türkiye gibi üniter devlet olmadığını, çeşitli türden federal devletler olduğunu,özerk yapıalar barındırdığını belirtmiyordu!

TÜRK-KÜRT FEDERASYONU

Bize göre meselenin esası işte burasıdır: Federalizm.

Kuşkusuz Erdoğan başkanlık sistemini “kendisi” için istiyor, tek başına egemen olmak için, padişah gibi yönetmek için… Fakat meselenin kişiselliği aşan bir boyutu da var ve bu AKP’nin 3 Kasım 2002’de sandıktan çıkmasından beri BOP eş başkanlığının en temel işini oluşturuyor: Türk-Kürt federasyonu!

Açalım: Erdoğan‘ın BOP eşbaşkanı olarak en temel görevi, ABD’nin BOP’una uygun olarak Ortadoğu’da yeni bir düzenlemeyi zorlamasıydı. Erdoğan, Gül, Davutoğlu ve kimi AKP kurmayları bunu geride kalan yıllar içerisinde şu tür söylemlerle ifade ettiler: “Sınırları kaldıracağız”, “yüzyıllık parantezi kapatacağız”, “küresel düzen için alt bölgesel düzlem kuracağuz”, “Diyarbakır’ı BOP’un merkezi yapacağız”, “Türkiye’yi Kürtlerle genişleteceğiz.”

Yani ABD’nin BOP’uyla, Erdoğanların “Yeni Osmanlıcılığı” belli ölçüde, aynı hedefte örtüşüyordu. Ama BOP içinde federalizm son tahlilde büyüme görüntülü küçülme ve bölünme demekti!

İş lafta da kalmadı. AKP’nin geride kalan 13 yılda uyguladığı Irak’ta Erbil’i Bağdat’tan koparma siyaseti, Suriye’de Esad‘ı devirme hamlesi ve içeride “Kürt Açılımı” adı altında Türk ile Kürt’ü ayrıştırma projesi, bu hedefin gereğiydi.

İşte Erdoğan‘ın “yeni anayasa” ve “başkanlık sistemi” konusundaki asıl motivasyonu budur. Zira bu iktidarının önce gerekçesi, sonra da dayanağıdır. Ve hatta onun Atlantik kampı içindeki görece “vazgeçilmezliğinin” kaynağı da bu noktadaki potansiyelidir!

FEDERASYON ANAYASASI

Erdoğan BOP eş başkanı olarak Türk-Kürt federasyonu kurmak istiyor. Türkiye’yi Irak’ın ve Suriye’nin kuzeyine doğru genişletmek, Diyarbakır merkezli bir Kürdistan ile İstanbul merkezli bir Türkiye’den oluşan bir federasyonu inşa etmek istiyor.

Yeni Anayasa’nın “Türksüz bir anayasa” şeklinde çıkarılma çabaları, Türk yerine Türkiyelilik kavramının yerleştirilmesi gayretleri ve “her türlü milliyetçiliği ayaklarımın altına alırım” söylemleri işte bu hedef içindi.

Türk ile Kürt’ü ayrıştıran, ülkeyi adım adım özerkliğe götürmeye çalışan Kürt açılımı işte bu hedef içindi.

Yani yeni anayasa, Türk-Kürt federasyonu içindi!

Peki böyle bir federasyon parlamenter sistemle yönetilebilir mi? İşte başkanlık sistemi bunun için gerekli!

ERDOĞAN’IN İŞİ YARIN DAHA DA ZOR

Erdoğan‘ın 7 Haziran seçimleri için Davutoğlu‘ndan önce miting meydanlarına çıkıp yeni anayasa için oy istemesi, hem acelesi ve son fırsatı olduğu için ama hem de AKP’yi buna mecbur etmek içindir. Zira AKP içinde “başkanlık sistemine” itirazların olduğu anlaşılıyor.

Şu tablo dikkat çekicidir: Erdoğan Somali dönüşü uçakta başkanlık sistemi açıklamaları yaptı, 7 Haziran seçimlerinin en temel konusu olması gerektiğini söyledi ve şu tuhaf cümleyi sarfetti: “Öyle zannediyorum ki, Ahmet Bey’in de savunulacak en önemli tezlerinden bir tanesidir.”

Ertesi gün AK-Medya “Başkanlık sistemi AKP seçim beyannamesi” manşetleriyle çıktı. Ancak akşama doğru Başbakan Yardımcısı Beşir Atalay çıktı ve “haberler gerçeği yansıtmıyor” dedi!

Ve birkaç saat sonra Erdoğan canlı yayında yeniden “başkanlık şart” mesajı verdi!

Anlaycağınız Erdoğan’ın bu kez işi öncekinden daha zor ve dün çıkaramadığı yeni anayasayı, yarın hiç çıkaramayacak!

Mehmet Ali Güller
Aydınlık Gazetesi
1 Şubat 2015

Erdoğan ne zaman uçağa binse, önce yere ilginç bir açıklaması iniyor. Afrika dönüşü de böyle oldu.

Görevi başındakilerin kendisini cemaat yapılanması konusunda uyarmadığını iddia eden Erdoğan, 10 bin kilometre yükseklikte şunları söyledi: “Biz aslında iyi niyetmizin kurbanı olduk, bunu açıkça söylemek lazım. Biliyorsunuz, herkes ya emekli olduktan sonra yazmaya başlıyor böyle şeyleri, görevde değilken söylüyor. Ama görevi başındayken söylemiyor. Bunu yazıp çizenler de, söyleyenler de kalkıp da bunları bize iletmediler, bizimle paylaşmadılar. Paylaşmadıkları için birçok konuyu geç anlamış durumdayız. Şurada iki, iki buçuk yıl, yani MİT Müsteşarı’na malum operasyon yapıldığından itibaren bu işi anlamış durumdayız.” (Vatan, 27 Ocak 2015)

İnsan bazen gerçekten hayret ediyor!

BAŞBUĞ ERDOĞAN’A LİSTE VERDİ

Açıkça belirtelim: Erdoğan doğruyu söylemiyor. Zira hem bu yapılanmayla zaten ortaktı ama hem de görevi başındakiler gerekli uyarıları yapmıştı:

1) Örneğin terörist diye Silivri zindanlarına atılan E. Genelkurmay Başkanı Em. Org. İlker Başbuğ şöyle demişti: “Bu polislerle ilgili bir liste verdik. Bu listenin başında Ali Fuat Yılmazer vardı. Başbakan aldı, ilgileneceğini söyledi. Sonuç alamadık, gelişme olmadı.” (Hürriyet, 25 Temmuz 2014)

Peki bugün “beni kimse uyarmadı” diyen Erdoğan, bu açıklamasından dolayı Başbuğ‘u yalanlamış mıydı? Hayır, tersine şu sözlerle doğrulamıştı: “İlker Paşa’nın görevde olduğu sürede bana söylediği bir sözü vardı. O da şuydu, ‘bugün bize yarın size’ demişti. Toplamalar malum başlamıştı. Ve hakikaten dediği oldu.” (Yeni Şafak, 28 Temmuz 2014)

Hani görevi başındakiler kendisini hiç uyarmamıştı?

2) Başbuğ, en can alıcı kısmını Kaynak Yayınları’ndan yeni çıkan “Nasıl Bir Türkiye” isimli kitabına da almış: 14 Nisan 2009 günü Harp Akademileri yıllık değerlendirme toplantısında açık açık cemaat yapılanmasının TSK ve devleti hedef alan faaliyetler içinde olduğu konusunda uyarmıştır.

Peki Erdoğan bu konuşmadan habersiz midir? Cemaat ortağı olmasa, TSK’ye karşı faaliyet içindeki bu yapılanmayı sormaz mı her hafta başbaşa görüştüğü Başbuğ‘a?

AVCI KİTAPLA, UZUN RAPORLA ANLATTI

3) Emniyet içindeki cemaat yapılanmasıyla ilgili onlarca rapor var. Hadi raporları geçtik. Emniyet Müdürü Hanefi Avı‘nın görevi başındayken bu konuda yazdığı oldukça kapsamlı bir kitap var!

Üstelik Avcı o kitap nedeniyle kumpasa uğradı ve “solculuktan” tutuklandı! “Herkes ya emekli olduktan sonra yazmaya başlıyor böyle şeyleri, görevde değilken söylüyor” diyen Erdoğan bu kitabı duymamış mıydı hiç?

4) E. Emniyet İstihbarat Dairesi Başkanı Sabri Uzun kaç kez üstlerini bu yapılanma hakkında bilgilendirdi? Kırmızı Kedi Yayınevi’nden çıkan “İn” isimli kitabında var hepsi.

Uzun, bu yapılanmanın Genelkurmay Başkanlığı öncesinde Kara Kuvvetleri Komutanı Org. Yaşar Büyükanıt‘ı nasıl hedef aldığını madde madde 27 Şubat 2006 tarihinde yetkili makamlara bildirmedi mi?

Uzun, 10 Nisan 2013’te TBMM Yasadışı Dinlemeleri İnceleme Komisyonu’na anlatmadı mı bu yapılanmayı? (Oysa bu olaydan çok değil bir ay sonra, Erdoğan ABD’ye gitti ve “bir emirleri var mı” diye sorması için Bülent Arınç‘ı Fethullah Gülen‘e gönderdi!)

Öte yandan 2010 yılında MİT İstanbul Bölge Müdürlüğü’ne gönderilen uzun mektup, emniyet ve yargı içerisindeki cemaat yapılanmasını yeterince somut anlatmıyor mu?

5) F Tipi polisler, 2008 yılında ABD Büyükelçiliği’ne Ergenekon konusunda brifing vermedi mi? Bu ortaya çıkınca İçişleri Bakanı Beşir Atalay ve Emniyet Genel Müdürü Oğuz Kağan Köksal “böyle bir görevlendirme yok” demedi mi?

Görevlendirme yoksa, açık ki izinsizdirler. Peki neden görevden alınmadılar ve nasıl terfiler alıp 2008-2013 yılları arasındaki tertipleri yapabildiler?

6) Ve en kapsamlısını Nusret Senem yazdı: “Devletin Fethullah Arşivi.” Kaynak Yayınları’nın daha AKP-Cemaat ortaklığı günlerinde bastığı 6 ciltten oluşan bu kitaplar Genelkurmay’ın, Jandarma’nın, Emniyet’in Gülen dosyalarını içeriyor!

ERDOĞAN’IN HABERİ VARDI, ORTAKTI!

Erdoğan‘ı kimse uyarmadı da, Erdoğan 12 yıl boyunca bir cemaat yapılanmasını bilmiyordu da, AKP Milletvekili Şamil Tayyar nasıl olup da “Emniyet’i cemaate bağladık” diyebiliyordu? Nasıl olup da Erdoğan “ne istediniz de vermedik” diye yakınıyordu çatışmanın daha ilk günlerinde?

Bu ülkede 12 yıl boyunca başbakanlık yapmış birinin “cemaat yapılanmasından haberim yoktu” demesini niteleyecek sözcük yok! Zira değil şimdi, o günlerde bile, sokaktan 10 kişiyi çevirseniz, 9’u hiç duraksamadan cemaatin emniyet ve yargıyı ele geçirdiğini somut söylerdi!

Mehmet Ali Güller
Aydınlık Gazetesi
31 Ocak 2015

Syriza’nın Yunanistan’da seçimleri kazanması ve iktidar olması, bir haftadır Türkiye’de de yoğun tartışılıyor. Sola en kapalı televizyonlarda, sol maskeli liberallerle “Türkiye sol’unu arıyor” türünden programlar yapılıyor ve haliyle bulunamıyor.

Ekrana çıkarılan sol’dan kalma tiplere “anti-emperyalizm yabancı düşmanlığıdır” lafları ettiriliyor; “sosyalistler milli olamaz” şeklinde ahkamlar kestiriliyor. Devrim yapmış Lenin‘i, Mao‘yu, Castro‘yu gayrimilli sanan bu tiplere göre zaten dünyada iki Marksist var: Biri Marks, diğeri de kendileri!

Öte yandan daha dün AB’den özgürük bekleyen kimi keskin “solcularımız” da Syriza’yı beğenmiyor, yeterince sol bulmuyor; AB’den çıkamayacağını, NATO’dan kopamayacağını söylüyor.

SYRIZA’NIN İLK İCRAATLARI

En iyisi lafları bir kenara bırakalım ve olgulara bakalım:

Syriza’nın ilk icraatı bazı özelleştirmeleri durdurması oldu. Hızla bir eğitim reformu yaptı. Tüm rektörleri görevden aldı. Üniversite sınavını teke düşürdü. Müfredatı yeniden hazırlama kararı aldı. Parlamentonun etrafındaki demir parmaklıkları kaldırdı.

Hızlı ve önemli hamleler. Peki esas mesele olan AB’ye borçlar ne olacak? Çipras açıkladı: “AB ile çözüm bulmak için yeni müzakere başlayacak. Felakete yol açabilecek bir çarpışmaya girmeye niyetli değiliz. Ancak, bu boyunduruk politikasına da devam etmeyeceğiz.”

Özetle Syriza ne solculuğu beğenilmeyecek durumda, ne de hemen yarın NATO’dan çıkacak durumda…

Kendilerini “Milli Kurtuluş Hükümeti” olarak niteleyen Syriza, Yunanistan’ın nesnel sınırları içinde kamucu bir program uygulamaya çalışacak.

KRİZLER RADİKAL SONUÇLAR DOĞURUR

Biz, Türkiye ve benzer durumdaki ülkeler için, şu iki önemli soruya yanıt bulmalıyız:

1) Hangi şartlar Syriza’yı iktidar yaptı?

Krizler radikal sonuçlar doğurur. 2008 büyük krizi, neoliberal ekonomilerin iflası anlamına geliyordu ve kamuculuğu esas almayı zorluyordu. Bu sadece Yunanistan için değil, pek çok ülke için de geçerlidir. AKP’nin bugün tasarruf esaslı bir ekonomi pogramı arayışında olması bile bu zorunluluğun bir sonucudur.

Syriza’nın Yunanistan’daki başarısı, Yunan halkının AB-IMF-AB Merkez Bankası denilen troykanın kemer sıkma programına karşı çıkmasından kaynaklandı.

Syriza’nın temel hedefi, Yunanistan’ın borçlarını yeniden yapılandırmak, sildirebildiğini sildirebilmek, kalanını uzun vadeye yaymaktır. Syriza bunu sağlayabildiği ölçüde pratikte siyasal başarı kazanacaktır.

2) Peki bu şartlar neden başka partiyi değil de, Syriza’yı iktidar yaptı?

Neoliberalizmin iflası ve kamuculuğun şart olması, Yunanistan’da milli ve sol bir partiyi ihtiyaç haline getirmiştir. Syriza milli bir sol partidir ve o nedenle kurdukları hükümeti “Milli Kurtuluş Hükümeti” olarak nitelemektedirler!

Bu, aynı durumu yaşayan başka ülkeler için de geçerli olacaktır. Neoliberal ekonomi programlarının sürdürülmeye çalışıldığı ve kriz tehlikesi yaşayan ülkelerde milli ve sol partiler güçlenecektir.

TÜRKİYE-RUSYA-YUNANİSTAN İŞBİRLİĞİ

Türkiye açısından pratikte asıl önemli olan Syriza’nın iktidar olmasının Türk-Yunan ilişkilerine ve özellikle Kıbrıs konusuna nasıl yansıyacağıdır.

Bize göre hem Türkiye’nin hem de Yunanistan’ın önünde altın bir fırsat var: İki ülke, Rusya’yla girecekleri enerji işbirliği sayesinde çok önemli ekonomik kazançlar ve siyasal başarılar elde edebilecekler.

Rusya, Ukrayna krizi sonrasında Avrupa’ya gaz sevkiyatını Türk Akımı ile Türkiye üzerinden yapmak istiyor. Türk Akımı Yunanistan sınırına bağlanacak. O gazı almak isteyen AB ülkeleri de Yunanistan’a başvuracak.

Yani Rusya bu hamlesiyle hem Türkiye’ye hem de Yunanistan’a önemli bir olanacak yaratmış oldu. Bu durum Türkiye-Rusya-Yunanistan arasında, enerji konusunda yeni bir işbirliği yaratacaktır. Bunun Kıbrıs merkezli yeni enerji politikalarına yansıma ihtimali de var.

Mesele bu fırsatı değerlendirebilmektir.

Mehmet Ali Güller
Aydınlık Gazetesi
30 Ocak 2015

Ermeni soykırımı iddiası, bir tarihi durumu araştırma iddiası değildir, tersine bir siyasal hedefin iddiasıdır. Nedir o siyasal hedef? Türk milli devletinin çözülmesi ana hedefinden başlayarak, halklar arasında sürekli düşmanlık yaratılmasına kadar uzayan bir listeden bahsedebiliriz…

O nedenle de bu iddianın sahibi, Ermenistan Ermenileri ya da Türkiye Ermenileri değil, esas olarak emperyalizmdir!

KAÇAZNUNİ VE DİNK’İN TESPİTLERİ

Kuşkusuz 1890-1894 yılları arasında da, 1915’te de bu topraklarda önemli boğazlaşmalar oldu. Kışkırtılan bir halk ile vatan savunması yapan bir halk arasında karşılıklı kırımlar yaşandı ama soykırım yaşanmadı!

Ölen Ermeniler de, ölen Kürtler de, ölen Türkler de, bizdik! Kim daha haklıydı, kim daha haksızdı tartışmasından daha önemli olan gerçek, ölenin bizler olduğuydu!

Nitekim Ermenistan’ın ilk başbakanı Ovanes Kaçaznuni‘den Hrant Dink‘imize kadar pek çok önemli kişi, bu tarihi acıda esas sorumlunun emperyalizm olduğuna hep dikkat çekmiştir.

Örneğin Kaçaznuni 1923’te partisinin kongresine sunduğu raporunda şöyle demiştir: “Osmanlı’dan, Akdeniz’e uzanan bir Ermenistan talep ettik. Derhal gönüllü birlikleri oluşturduk, Türklere karşı ayaklandık ve savaştık. İsyanımızın temelinde İtilaf devletlerinin (emperyalistler) bize vaat ettiği Ermenistan hayali vardı, gerçeği göremedik. Türklere karşı ayaklandık. Kandırıldık ve Rusya’ya bağlandık. Tehcir doğruydu ve gerekliydi.”

Ve Hrant Dink de, bu tarihi dersten hareketle, 25 Nisan 2006’da Malatya İşadamları Derneği’nde yaptığı konuşmayla Kürtleri uyarmıştır: “Geçmişte İngilizlerin, Fransızların, Rusların, Almanların şu topraklar üzerinde oynamış oldukları rol neyse, bugün aynen tekrarlanıyor. Geçmişte Ermeni halkı onlara güvendi ama yanıldı. Çünkü onlar geldiler, kendi hesaplarını yaptılar. Çekip gittiler ve burada kardeşi kardeşle kan içerisinde bıraktılar. Bugün Kürtlerin yaşadığı aynı şey…”

PERİNÇEK’İN EMPERYALİZME KARŞI SAVAŞI

Soykırım iddiasını, emperyalizmin siyasal hedefinden bağımsız düşünmek en hafifinden saflıktır. Zira emperyalizm ne dün Ermeni kökenli yurttaşımızın kara kaşı kara gözü için, ne de bugün Kürt kökenli yurttaşımızın kara kaşı kara gözü için uğraşmaktadır. Onun esas hedefi kendi çıkarlarıdır.

Emperyalizm, müdahale edilebilir bir zemin olması için Ortadoğu’da ve Kafkaslar’da sürekli düşmanlıklar olmasını istemektedir. Türkler Kürtlerle, Türkler Ermenilerle, Ermeniler Azerilerle, Azeriler Farslarla, Farslar Araplarla, Araplar Kürtlerle…

Kışkırtmalar, ayaklanma tezgahları, bölücülük girişimleri, kırımlar, komşulara düşmanlıklar, hepsi emperyalizmin bölgeye müdahale edilebilmesi içindir.

İşte bu nedenle dün Strazburg’da, AİHM büyük dairesinde, sadece bir iddianın asılsızlığı değil, Türkiye’nin emperyalizm ile yüzyıllık hesaplaşmasının da davası görüldü!

Dava bu nedenle sadece Türkiye’nin değil, aslında sonuçları itibariyle bölgenin de davasıdır. Ve Doğu Perinçek‘in bayraktarlığını yaptığı bu mücadele, elbette komşularıyla dostluk içinde yaşamak isteyen bir Ermenistan içindir de…

Ülkelerin iyi komşuluk, halkların dostluk ve devletlerin barış içinde yaşaması, bölgenin tümden yararınadır.

ATATÜRK VE LENİN’İN ÇÖZÜMÜ

Emperyalizmin kendi çıkarları için kullandığı bu sorun yüzyıl önce nasıl çözüldüyse, yüzyıl sonra da aynı şekilde çözülecektir: Emperyalizme karşı ittifaklar yaparak!

Mustafa Kemal yüzyıl önce o çözümü şu sözlerle özetlemişti: “Ermeni sorunu denilen ve Ermeni milletinin gerçek olmayan isteklerinden çok, dünya kapitalistlerinin ekonomik yararlarına göre çözülmek istenilen sorun, Kars antlaşması ile en doğru şekilde çözüme ulaştırılmış oldu. Yüzyıllardan beri dostluk içinde yaşayan iki çalışkan halkın iyi ilişkileri memnuniyetle yeniden kuruldu.”

Peki neydi sorunu çözen Kars Anlaşması? Mustafa Kemal’in devrimci Türkiye’si ile Lenin’in sosyalist SSCB’sinin, 13 Ekim 1921’de barış için sınırları belirlemesiydi.

İki devrimci lider yüzyıl önce ittifak yaparak emperyalizmi yenmişti; bugün de bölge ülkeleri ittifak yaparak emperyalizmi yine durduracaktır!

Mehmet Ali Güller
Aydınlık Gazetesi
29 Ocak 2015