ERDOĞAN NEDEN ANTİ-EMPERYALİST OL(A)MAZ?

Emperyalizm hâlâ kapitalizmin son aşamasıdır, en yüksek aşamasıdır. Küreselleşme, emperyalizmin yeni kılığıdır, yoksa geçen yüzyıldaki emperyalizm bu yüzyılda da geçerlidir.

Öte yandan çağımız hâlâ ezen-ezilen ülkeler ya da ezen-ezilen milletler çağıdır.

Dünya ise hâlâ emperyalistlerin dünyası ile mazlumların dünyası şeklindeki iki kampa ayrılmış durumdadır. Emperyalist dünyanın başını ABD çekmektedir ve onu birkaç Atlantik ülkesi izlemektedir. Mazlumlar dünyası ise geçen yüzyıldan biraz farklıdır ve iki hatta üç parçalıdır. Örneğin Çin ve Rusya, ekonomik ve askeri güçleri nedeniyle artık gelişmiş ülkelerdir fakat yerleri mazlumlar dünyasıdır.

ABD’YLE HER ÇIKAR ÇATIŞMASI, ANTİ-EMPERYALİZM DEĞİLDİR!

Bu girişi şundan yaptık: ABD’yle yaşanan vize krizine paralel olarak bir de AKP hükümetinin anti-emperyalist olup olmadığı tartışması sürüyor. Erdoğanların 15 Temmuz sonrası Rusya’yla normalleşmesi, bölge ülkeleriyle yakınlaşması ve çıkarlarının özellikle Suriye’nin kuzeyinde karşı karşıya gelmesi bu tartışmayı doğurdu. Vize krizi ise bu tartışmaları yükseltti.

Peki biz ne düşünüyoruz?

Öncelikle belirtelim: Bir sosyalist ve anti-emperyalist olarak ve kimin yönettiğinden bağımsız olarak, ülkemin ABD’ye karşı konumlanmasından gurur duyarım. ABD emperyalizmine karşı duruşun hangi sınıftan geldiği kompleksine girmem. ABD’ye karşı her konumlanışı ülkem adına yararlı bulurum.

Fakat ABD’yle çıkarları çatışanları da toptan anti-emperyalist safa koymam! Çünkü ABD’yle her çıkar çatışması, anti-emperyalizm anlamına gelmemektedir!

Erdoğanların durumu ABD’yle çıkar çatışması yaşamalarından kaynaklanmaktadır, yoksa anti-emperyalist oldukları için değil!

Fakat anti-emperyalist olup olmadıklarından bağımsız olarak da ülkemi yönetenlerin ABD’yle çatışma yaşamasını ülkem adına yararlı bulur, bunu ülkemi daha iyi yönetecek sınıf ve parti adına fırsat olarak görürüm. (İktidarın bu duruşunu sürekli alkışlamaktan, o fırsatı kazanca çevirememek ise ayrı ve çok önemli bir sorundur.)

MENDERES DA RUSYA’YA YANAŞTI AMA ANTİ-EMPERYALİST DEĞİLDİ!

Peki Erdoğanların durumu nedir?

Öncelikle belirtelim: ABD’yle daha iyi pazarlık yapabilmek için Rusya’ya yanaşmak, kökleri Abdülhamit’in İngiliz’e karşı Almancılık yapmasına dayanan bir gelenektir. Bugün Erdoğan’ın yaptığı gibi ABD’yle daha iyi pazarlık için Rusya’ya yanaşmak, Menderes’in de, Demirel’in de yaptığı bir taktiktir. Fakat 1950 ve 1960’larda hiç kimse Menderes’i, Demirel’i anti-emperyalist ilan etme noktasına savrulmamıştır!

Emperyalizm iktisadi, politik ve askeri bir kavramdır. Dolayısıyla emperyalizme karşı olmak da iktisadi, politik ve askeri bir konumlanıştır. Örneğin iktisaden emperyalizme bağımlı olup politik olarak emperyalizme karşı olmak mümkün değildir, olsa bile laftan ibarettir.

Erdoğanlar şu dört nedenle anti-emperyalist olamazlar:

1- SİYASAL İSLAMCILIK ANTİ-EMPERYALİST OLAMAZ!

Elbette kimi İslamcılar ve İslamcı hareketler anti-emperyalist olabilir, olmuştur da. Örneğin İran İslamcılığı genel olarak anti-emperyalisttir.

Ama Erdoğanlar o türden İslamcı değildir, siyasal İslamcıdır. Bizdeki siyasal İslamcılık, emperyalizmin SSCB’yi çevreleme stratejisi kapsamında geliştirilen ve içeride komünizme karşı kullanılan bir siyasal İslamcılıktır. Yani esas olarak emperyalizmin tarafındadır! (O nedenle siyasal İslamcı liderler ABD karşıtlığı yapamadıkları için kaba bir batı karşıtlığı yaparak tabanlarının gazını almaktadır hep.)

Bu gelenekten gelenler, bu gelenekle hesaplaşmadıkça ve bu gelenekten tam olarak kopmadıkça anti-emperyalist olamazlar.

2- ÜMMETÇİLİK ANTİ-EMPERYALİST OLAMAZ!

Milliyetçi (daha doğrusu millici) olmayanlar anti-emperyalist olamazlar. Emperyalizm çağı ezen milletler-ezilen milletler çağıdır. Ezilen milletlerin safında yer almayan, ezilen milletlerin milliyetçiliğini yapmayan bir anlayış anti-emperyalist olamaz!

Leninler, Stalinler, Maolar elbette sosyalistti ama aynı zamanda milliciydi, yurtseverdi.

Erdoğan ise milliyetçi değil, ümmetçidir. Millet kavramını kullandığında ise Osmanlı’daki gibi “tüm İslam toplumu” anlamında kullanmaktadır.

Nitekim Erdoğanmilliyetçiliği ayaklarımın altına alıyorum” da demiştir, daha dünkü gibi “Türkçülük yapmak bölücülüktür” de demiştir!

3- SERBEST PİYASACILIK ANTİ-EMPERYALİST OLAMAZ!

Serbest piyasa ekonomisi uygulayan hükümetler anti-emperyalist olamazlar, çünkü serbest piyasa ekonomisi emperyalizmin ulusal ekonomilere egemen olması için vardır.

Serbest piyasa ekonomiyi uygulayan, ülkesini emperyalist tekellere açan, o tekellerin isteği doğrultusunda üretime yasak getirerek tarımı bitiren bir hükümet anti-emperyalist olamaz!

Yurdu, yani ulusal pazarı emperyalizme sonuna kadar açan bir hükümet anti-emperyalist olamaz!

4- CUMHURİYET YIKICILIĞI ANTİ-EMPERYALİST OLAMAZ!

Cumhuriyeti yıkmaya çalışan, laikliği ortada kaldırmaya çalışan, eğitim müfredatından Atatürk’ü ve evrimi çıkaran, “kindar nesil” hedefi olan, bu amaçla eğitim kurumlarını imam hatipleştiren, bürokraside liyakati değil tarikatların kontenjanını esas alan, medeni hukukun yerine şeri hukuku esas almaya çalışan, yargıyı yürütmenin emrine sokan, parlamenter rejimi sınırlandırıp tek adam rejimine geçen bir anlayış anti-emperyalist olamaz!

Bizimki gibi ülkelerde anti-emperyalizm “tek adam” ve “saray” yönetiminden çoğulculuğa ve meclis yönetimine doğru olur. Yani bizimki gibi toplumlarda anti-emperyalizm monarşiden cumhuriyete doğru olur! (Emperyalizme karşı Kurtuluş Savaşı sonrası ortaya çıkan siyasal tablo, halkçılık ve en önemlisi meclisçilik bunun tipik uygulamasıdır.)

AKP’YE KARŞI MÜCADELE ESASTIR!

Erdoğanlar keşke anti-emperyalist olabilseler, memnun oluruz, fakat işte bu dört özellik nedeniyle anti-emperyalist olamazlar!

Kuşkusuz ABD’yle hangi gerekçeyle olursa olsun kavga etmeyi keşke sürdürebilseler. Yukarıda da belirttiğimiz gibi bu Türkiye’nin yararınadır ve cumhuriyetçi kuvvetlere, yararlanabildikleri taktirde tabi, alan açar.

Fakat esas olan AKP’ye karşı kesin ve kararlı mücadele edebilmektir. Çünkü AKP, ABD ve AB emperyalistlerinin tam desteğiyle ve onların çıkarları için iktidar yapılmış bir partidir ve bu özelliği nedeniyle de aynı zamanda ülkemizin zayıf karnıdır!

ABD’nin BOP eşbaşkanlığı yapıldığı o ilişkiler sürecinde tutulmuş dosyalar bugün sadece Erdoğanları değil, maalesef onlarla birlikte Türkiye’mizi de hedef almaktadır.

Dolayısıyla asıl anti-emperyalist mücadele, AKP’ye karşı mücadeleden geçmektedir. Çünkü ABD’ye karşı esas mücadeleyi verebilmek için, önce AKP hükümetinden kurtulmamız gerekmektedir! Zira ortada bir cumhuriyet kalmadığında, anti-emperyalistlik de kalmaz!

Atatürk bile emperyalizme karşı mücadeleyi Enverlere bırakmamışken, biz Enverlerin yanından bile geçemeyen Erdoğanlara hiç ama hiç bırakmamalıyız!

Mehmet Ali Güller
19 Ekim 2017
ABC Gazetesi

Reklamlar

8 Yorum

BARZANİ’NİN 2. MAHABAD YENİLGİSİ

Molla Mustafa Barzani’nin Genelkurmay Başkanı olduğu Mahabad Cumhuriyeti, SSCB’nin teşvikiyle 22 Ocak 1946’da İran’da kurulmuştu. Fakat 2. Dünya Savaşı sonrası Yalta anlaşması gereği SSCB İran’dan çekilince, İran Şahı hızla ve kolayca Mahabad Cuhuriyeti’ni ortadan kaldırmıştı.

Bu girişi, Irak Ordusu’nun hızla ve kolayca Kerkük’ü kontrol etmesine benzerliği nedeniyle yaptık. Hatta biraz ileri bir değerlendirme olarak, Irak Ordusu’nun Kerkük’te kontrolü ele geçirmesini, “Barzani’nin 2. Mahabad yenilgisi” olarak da not edebiliriz.

Zira Barzanistan’ın varlığı en önemlisi Kerkük’e bağlıdır!

AKP’NİN REFERANDUM ROLÜ

Barzani-Talabani kuvvetleri, “Kürdistan’ın bağımsızlığı Kerkük’e bağlı” gerçeği nedeniyle, IŞİD’in 9 Haziran 2014’te Musul’u işgal etmesini fırsat bilerek, bir gün sonra Kerkük’ü işgal etmişti!

Kerkük petrollerinin Kürdistan’ın bağımsızlığının ekonomik zemini olacağını bilen Barzani, o nedenle “Kerkük Kürdistan’ın kalbidir” diyordu.

Dolayısıyla Barzani’nin 25 Eylül 2017’de yaptığı bağımsızlık referandumunun Kerkük’ü işgal ettiği 10 Haziran 2014’de başladığını söyleyebiliriz. Zaten Barzani kampanyasını ilk olarak Mayıs 2015’de ABD ziyaretiyle başlatmıştı.

Barzani’yi referanduma yönelten ikinci gelişme de, AKP Hükümeti ile yaptığı ve “50 yıllık stratejik anlaşma” diye nitelediği petrol anlaşmasıydı. AKP ve Barzani, Irak’a ait olan petrolleri Kürdistan petrolüymüş gibi bir anlaşmayla birlikte satmıştı.

Hâlâ süren bu ilişki nedeniyle de, fiilen AKP Hükümeti Barzani referandumunun sponsoruydu.

ABD YOKSA BAĞIMSIZLIK DA YOK!

Irak Ordusu’nun bu kadar kolay ve hızla Kerkük’ü kontrol edebilmesi iki şeye bağlı:

Birincisi, Türkiye ve İran’ın tavrı.

İkincisi ise birincisi nedeniyle ABD’nin tavırsızlığı.

ABD Başkanı Donald Trump’ın Kerkük’teki durumla ilgili “taraf tutmuyoruz” demesi, bölgedeki iş birliğinden kaynaklanmaktadır. Zaten ABD’nin 25 Eylül referandumunu “zamansız” bularak Barzani’den ertelemesini istemesi de yine bu bölgesel iş birliği nedeniyleydi.

Suriye’de inisiyatifi Rusya’ya kaptıran, “kara gücüm” dediği PYD/YPG ile kuzeyde hâlâ bir “Amerikan Koridoru” açamayan, Cenevre sürecinin yerini Astana sürecinin almasını engellemeyen Washington’un Irak’ta durumu kontrol edemeyeceği açıktı. Bu nedenle referandumun özüne itiraz etmemiş, fakat zamanlamasını doğru bulmamıştı.

RUSYA TÜM YUMURTALARI AYNI SEPETE KOYMUYOR

Rusya ise bölgedeki tüm meselelerde olduğu gibi, Kerkük meselesinde de yumurtaları tek sepete koymamaya dikkat ediyor.

Örneğin Moskova Körfez krizinde Suudi Arabistan ve Katar’a eşit mesafede durmuş, bunun ödülünü de Riyad’a S-400 satarak almıştı.

Moskova kısmen benzer tutumu Suriye’de de sergiliyor. Türkiye’yle sahada iş birliği yapıyor olmasına rağmen PYD’yi de karşısına almıyor. PYD’nin Moskova’da ofis açmasına izin veriyor, PYD’li yetkililerle sık sık Dışişleri Bakan Yardımcısı Bogdanov aracılığıyla görüşüyor, PYD’yi Astana sürecine dahil etmeye çalışıyor vs.

Kuşkusuz bunu PYD’yi ABD’den koparabilmek ve Suriye rejimine yanaştırabilmek için yapıyor. Üstelik bunu Suriye için hazırladığı anayasa taslağında da görüldüğü gibi, gerekirse Suriye’de PYD’ye özerklik vermek pahasına yapıyor.

Moskova’nın Irak’taki tutumu da aynı. Rusya örneğin 25 Eylül referandumu konusunda çok keskin bir tavır almamış ve neredeyse tarafsızlık ilan etmişti. Fakat daha önemlisi referanduma rağmen Irak Kürdistanı ile yaptığı petrol ve gaz anlaşmalarını sürdüreceğini ilan etmişti.

Moskova, bu yaklaşımını Kerkük konusunda da sürdürdü. Rusya Dışişleri Bakanı Sergey Lavrov, Kerkük’te Irak kuvvetleri ile peşmerge arasında bir çatışma yaşanmasına karşı olduklarını açıkladı!

ESAS OLAN BÖLGESEL İŞBİRLİĞİ

Kuşkusuz burada önemli olan, Barzanistan’a karşı Türkiye, Irak ve İran’ın yan yana geliyor olabilmesidir. Sonucu tayin edecek olan budur.

Ancak bu iş birliğinde, AKP Hükümeti’nin varlığı nedeniyle Türkiye’nin ikircikli bir strateji izlediğini belirtmeliyiz. Erbil’e uçak seferlerini durdurmak ve ancak daha dün itibariyle hava sahasını kapatmak yetmez. Önemli olan kara sahasının, yani sınır kapısının kapatılmasıdır. Ve çok daha önemli olanı da AKP ile Barzani arasındaki petrol alışverişinin durdurulmasıdır. Ayrıca Barzani’nin ağırlıklı olarak Mersin ve Gaziantep’te bulunan şirketlerinin faaliyetlerinin dondurulmasıdır.

Bu olduğu taktirde Barzani Irak’ı bölmekten vazgeçecektir. Aksi taktirde mevcut bölgesel iş birliği sıkıntıya girer ve ABD fırsattan yararlanarak en azından kaos çıkarmaya çalışır.

Yeri gelmişken ve bitirirken belirtelim: Bölgesel iş birliğinin sağlam olabilmesi, açık ve şeffaf olmasına, özel ajandalar içermemesine ve en önemlisi Suriye’nin de dahil edilebilmesine bağlıdır!

Ankara bir an önce Şam’la anlaşmalıdır. Türk Ordusu’nun Astana anlaşması gereği başlattığı İdlib operasyonuna Suriye yönetiminden gelen itiraz, tam da bu işbirliği için bir çağrıdır aslında. Ankara bu çağrıyı değerlendirmelidir!

Mehmet Ali Güller
17 Ekim 2017
ABC Gazetesi

2 Yorum

MOSKOVA’NIN BAŞARISI: ANKARA’DAN SONRA RİYAD DA ASTANACI OLDU

Suudi Arabistan Kralı Selman’ın Moskova ziyareti, Rusya’nın Suriye sahasındaki ikinci büyük kazanımının işaretlerini verdi.

Birincisi Türkiye’ydi. Moskova sahada Atlantik kampı içinde Esad’a karşı konumlanan en önemli kuvvet olan Türkiye’yi, Türkiye’nin de manevraya ihtiyaç duyduğu bir zamanda yanına çekti.

Bu durum sahada üç ciddi sonuç yarattı:

1- Sahada ABD cephesini zayıflattı ve Türkiye-Suudi Arabistan-Katar üçlüsünü bozdu.

2- Cenevre sürecinin tam karşısına Astana sürecini koydu.

3- Esad’ın Halep’i almasını ve kuzeye doğru yönelebilmesini sağladı.

Kuşkusuz henüz Ankara-Şam anlaşmasının olmamasından kaynaklanan sıkıntılar sürmekte, AKP hükümetinin iki tarafla da iş tutmayı esas alan ikircikli çizgisi süreci geciktirmektedir. Bu ise en çok PYD’ye yaramaktadır!

RİYAD 3 CEPHEDE SIKIŞTI

Ankara’nın Moskova desteğiyle Suriye’deki pozisyonunu değiştirmeye başlaması, sahada en başından beri var olan Türkiye-Suudi Arabistan-Katar üçlü cephesini de böldü. Bunun pratikte sahada desteklenen örgütlerin ayrışmasına kadar varan yansımaları oldu.

Şimdi Moskova, tıpkı tam da Ankara’nın ihtiyaç duyduğu türden bir manevraya ihtiyaç duyduğu anda, Riyad’a da el uzattı. Riyad’a Yemen konusunda bir jest yaprak Kral Selman’ın Moskova’ya gelmesini sağladı. Rusya, Riyad’ın desteklediği Yemen yönetiminin Moskova’ya atamaya çalıştığı üç ismi de reddettikten sonra, dördüncüyü onaylayarak bu jesti yaptı.

Evet, Riyad üç büyük sorunla karşı karşıyaydı:

1- Riyad’ın sorunlarından biri savaş ilan ettiği Yemen’deki tıkanma ve işin içinden çıkamaz durumda olmasıdır.

2- Riyad’ın ikinci sorunu ise körfez krizidir. Suudi öncülüğündeki Körfez ülkelerinin Katar’ı hedef alması umulan sonuçları doğurmadı, tersine hem Riyad’ın hem de Doha’nın Washington’dan yüklü silah almasıyla sonuçlandı. Dahası Pentagon krizden sonra Katar’la askeri tatbikat yapmışken, diğer körfez ülkeleriyle yapacağı tatbikatları krizin sürmesini gerekçe göstererek erteledi. Ve en başında açıkça Riyad’ı destekleyen ve Doha’yı uyaran Trump yönetimi, şimdi Doha’ya yönelik Riyad öncülüğündeki yaptırımların son bulmasını istiyor.

3- Diğer yandan ABD’nin sırf Rusya’yı sıkıştırabilmek için petrol fiyatlarını Suudi Arabistan faktörüyle düşük tutma politikası, Moskova’dan önce Riyad’ı vurdu. Öyle ki geçen sene Suudi Arabistan en sonunda Rusya’yla düşük fiyata karşı anlaşmak zorunda kaldı.

İşte Kral Selman’ın Rusya ziyareti bu şartlarda gerçekleşti.

RİYAD’DAN ASTANA SÜRECİNE DESTEK İLANI

Peki Kral Selman’ın Moskova ziyaretinden somut neler çıktı?

Öncelikle belirtelim: Suudi Arabistan Dışişleri Bakanı Adil El Cubeyr’in, ülkesinin Moskova ile ilişkilerinin “tarihi anı” yakaladığını ilan etmesi karşılıklı kazançların seviyesine işaret etmektedir.

Zira toplamda değişik alanlarda 14 önemli anlaşma imzalanmıştır. Ancak asıl önemlisi şu iki gelişmedir:

1- Riyad, Moskova’da Astana sürecini desteklediğini ilan etti.

Rusya Dışişleri Bakanı Sergey LavrovPutin ve Kral Selman Suriye konusunda anlaştı” derken, Suudi Arabistan Dışişleri Bakanı Adil El CubeyrAstana sürecine ve Suriye’nin toprak bütünlüğüne destek verdiklerini” açıkladı.

Böylece Moskova, Ankara’dan sonra Riyad’ı da karşı cepheden söküp almış oldu!

2- Diğer yandan Türkiye’den sonra Suudi Arabistan’ın da Rusya’dan S-400 alabileceği gündeme geldi.

Bu konuda henüz bir netlik olmasa da, konunun masaya gelmiş olması çok çok önemli. Zira Suudi Arabistan büyük silah üreticileri açısından çok değerli bir müşteridir.

DİPLOMASİ ÖRNEĞİ: MOSKOVA’NIN KÖRFE’DEKİ TUTUMU

Bitirirken, büyük devletlerin nasıl diplomasi yürüttüklerini anlamak açısından Moskova’nın körfez krizine yaklaşımına bakalım. Zira Kral Selman’ın Moskova’ya gelebilmesini, biraz da o krizdeki Moskova tavrı belirlemiştir.

Riyad öncülüğündeki Körfez ülkeleri Katar’ı hedef aldığında ne olmuştu? Başta ABD olmak üzere Almanya hariç neredeyse tüm Batı kampı Suudileri desteklemiş ve Katar’a cephe almıştı. Türkiye ise herkesten önce, gaz sahası ortağı İran ve ticaret partneri Almanya’dan önce Katar’a destek vermişti.

Rusya ise ne müttefikleri İran ve Türkiye gibi hızla Katarcılık yapmış, ne de Batı’ya uyup Suudicilik yapmıştı. Tarafsız kalmış, tarafları sükunete davet etmiş, iki tarafla da “barışma” hedefli temaslar yürütmüştü.

Peki ne oldu? Başta Suudicilik yapan ABD Katar’a destek vermeye başladı ama bu iki farklı konumlanışında da büyük silah satışlarıyla kazanç sağladı. Katar’a herkesten önce destek veren ve asker gönderen Türkiye ise diğer ülkeler krizden kazançlar elde ederken, kazansız ortada kaldı.

Rusya ise “tarafsız ve barışçı” pozisyonu ile orta ve uzun vadeli diplomatik başarı kazandı, şimdi tek tek ülkeleri bölgedeki saflaşmada bölge cephesine kaydetmeye çalışıyor…

Mehmet Ali Güller
7 Ekim 2017
ABC Gazetesi

3 Yorum

KÜRDİSTAN’DA REFERANDUMLA 3. AŞAMAYA GEÇİLDİ

Tedbir, caydırmak içindir. Öz Türkçe kelimeler daha net anlatır: Önlem, önlemek içindir!

Barzani referandum yapacağının ilk işaretini yaklaşık 2,5 yıl önce Mayıs 2015’de verdi, Ocak 2016’da referandum takvimini başlattı, Haziran 2017’de de 25 Eylül’ü referandum tarihi ilan etti.

Peki AKP Hükümeti Barzanistan referandumunu önlemek için bu kadar sürede hangi önlemleri aldı? Hiçbir önlemi!

Dahası referandum konusundaki tavrının ne olacağını bile referandumdan üç gün önce topladığı Milli Güvenlik Kurulu toplantısına bıraktı. Oradan da “referandum gayrimeşrudur” gibi “önlem” içermeyen bir karar çıkardı. Ardından TBMM’yi toplayan hükümet, 2014 yılından beri her yıl uzatılan Irak ve Suriye tezkeresini sanki referanduma karşı bir tedbirmiş gibi yeniden uzattı. Üstelik bu kez tezkereye hangi ajandasının gereği ise “hükümete Türkiye’de yabancı silahlı kuvvetleri bulundurma yetkisi verilmesini” de ekledi!

REFRANDUM ÖNCESİ TEDBİR YOK, REFRANDUM GÜNÜ YAPTIRIM YOK!

Referandum günü bile, Türkiye’nin hâlâ ciddi bir tedbir hamlesi yoktu! Önce Habur Sınır Kapısının kapatıldığı haberi servis edildi. Ancak bunun doğru olmadığını bizzat Gümrük Bakanı açıkladı: Sadece Kuzey Irak’tan gelenlere yönelik kontroller sıklaştırılmıştı. Bir de 2014 yılından beri yayımda olan Irak’a seyahat uyarısı, Kuzey Irak kentleriyle genişletildi.

En somut tedbiri ise RTÜK aldı! Barzani’nin Türkiye’nin güneydoğusunu Kürdistan’da gösteren kanalı Rudaw Türksat’tan çıkarıldı!

TSK’nin sınırda tatbikat yapması, Irak askerlerinin de bu tatbikata katılacak olması dışında referandum günü başka da bir gelişme olmadı. Sandıkların kapanmasına doğru ise Erdoğan şöyle dedi: “Bir hafta içinde gerekli tedbirleri açıklayacağız.”

Bir hafta içinde, yani referandum bittikten ve Barzanistan projesinde 3. aşamaya geçildikten sonra…

Oysa mesele referandumu önlemek ve 3. aşamaya geçişi engellemekti!

İNŞA, FEDERASYON VE BAĞIMSIZLIK AŞAMALARI

Referandumla birlikte Barzanistan’da 3. aşamaya geçilmiş oldu.

  1. aşama, ABD’nin Irak’ı işgali sonrası 1992’de Kuzey Irak parlamentosunu kurmasıyla başlayan inşa süreciydi.
  2. aşama, ABD’nin Irak’a ikinci kez saldırdığı 2003’de başlayan federasyon süreciydi.
  3. aşama, 25 Eylül 2017’de referandumla başlayan bağımsızlık sürecidir!

Kuşkusuz bu aşamaların asıl belirleyeni ABD olmuştur, zaten Washington bu projenin sahibidir, fakat Türk hükümetleri de ilk iki aşamada kimi roller almıştır.

1. aşamada PKK’ye karşı Barzani’yi desteklemek, bir devlet stratejisi olarak belirlenmiş ve tüm hükümetlerce uygulanmıştı. Peşmerge başına 100 dolar aylık ödenmesinden şehirlerin altyapılarının kurulmasına kadar pek çok desteğiyle Türkiye Barzanistan’ın inşa sürecine katkı yapmış oldu.

AKP’NİN KÜRDİSTAN’DAKİ ROLÜ

2. aşamada, yani federasyon aşamasında ise katkının yerini omuzlama aldı! Bu süreci kabaca üç bölüme ayırabiliriz:

  1. Bölüm, 2003-2007: AKP Hükümeti’nin Barzanistan’a ABD’nin BOP eşbaşkanı olarak destek verdiği dönem.
  2. Bölüm, 2007-2010: AKP Hükümeti’nin Kürdistan’ı resmi olarak tanıdığı dönem.

ABD Özel Kuvvetler Komutanı Org. Wayne A. Downing Zaho’ya geldiğinde, Türk komutana aynen şöyle demişti: “2007 senesinde Kürdistan kurulduğunda önce Türkiye tanıyacak.

Öyle de oldu. Ahmet Davutoğlu 10 Şubat 2007’de Washington’da “Kürt yönetimini tanımaya hazırız” dedi. Recep Tayyip Erdoğan 18 Eylül 2009’de Barzanistan’ın başkenti Erbil’de konsolosluk açacaklarını ilan etti. Abdullah Gül, Cumhurbaşkanı sıfatıyla ilk kez 23 Mart 2009’da Bağdat’a giderken uçakta Irak’ın kuzeyini “Kürdistan” olarak isimlendirdi. Dışişleri Bakanı Davutoğlu ilk kez 14 Temmuz 2010’da bir TC resmi evrakına Kürdistan ifadesini koydu.

  1. Bölüm: 2010-2017: AKP Hükümeti’nin Barzani’yle ortaklığı dönemi.

AKP-BARZANİ ORTAKLIĞI

AKP-Barzani ortaklığı üç boyutlu oldu.

1- Ortaklığın birinci boyutu petrol ortaklığıydı: Neçirvan Barzani’nin “50 yıllık stratejik anlaşma” dediği bu anlaşmayla Barzani, Irak’ın petrolünü kendi petrolüymüş gibi tankerlerle Ceyhan’a yolladı, AKP Hükümeti de bu “kaçak” petrolü başta İsrail olmak üzere bazı ülkelere sattı.

Bağdat yönetimi AKP Hükümeti’nin satışına aracılık ettiği bu petrolün kendisine ait olduğunu, Bağdat’ın 2011-2014 yılları arasından Erbil’e bütçedeki yüzde 17’lik payın tamamını ödediğini, AKP ile Barzani’nin bu satışla Irak’ı 2014 yılında 34 milyar dolar zarar uğrattığını ilan etti.

Kısacası bu kaçak petrol davalık oldu. Fakat AKP Hükümeti o anlaşmadan bu yana Irak petrolünü Barzani adına satmayı sürdürdü. Dahası Barzani PYD’nin Suriye’den gönderdiği petrolü de AKP üzerinden sattı. PYD, AKP-Barzani ortaklığı sayesinde her ay 10 milyon dolar kazandı! (Rudaw, 10 Haziran 2014)

2- AKP-Barzani ortaklığının ikinci boyutu askeri boyuttu: Türkiye, Musul’daki Başika Kampı başta olmak üzere birkaç noktada Barzani’nin peşmergelerine askeri eğitim verdi, vermeyi de sürdürüyor!

3- AKP-Barzani ortaklığının üçüncü boyutu ise siyasi boyuttu: Barzani AKP’nin Kürt Açılımı’na destek verdi, arabuluculuk ve kolaylaştırıcılık yaptı, AKP kongrelerined boy gösterdi, seçimlerde Kürt oylarının AKP’ye yönlendirilmesine çalıştı. AKP Hükümeti ise petrol anlaşmasını tanımayan Irak Başbakanı Nuri El Maliki’ye karşı Haşimi-Allawi-Barzani üçlüsüne dayanan bir siyasi darbeye bile soyundu! Dahası idamla yargılana Haşimi’yi Türkiye’de sakladı.

RUDAW: ERDOĞAN’DAN BAĞIMSIZ KÜRDİSTAN’A YEŞİL IŞIK

Bağımsızlık referandumu işte bu ortaklık sürecinde pişti.

Örneğin Barzani referandum için 23 Mayıs 2015’te Washignton’da destek ararken, Erdoğanbağımsız Kürdistan Irak’ın iç meselesi” diyordu. (Haber Türk, 23 Mayıs 2015)

Öyle ki, Barzani’nin Rudaw’ı bu açıklamayı “Erdoğan’dan bağımsız Kürdistan’a yeşil ışık” diye duyurdu.

Öte yandan Başbakan Binali Yıldırım da çok değil, daha 11 ay önce şöyle diyordu: “IKBY bölgesinde yapılacak her türlü iş birliğini merkezi hükümete değil, o bölgenin esas sahibi olan Barzani yönetimiyle yapacağız.” (Milliyet, 23 Ekim 2016)

Yani bugün referandumla “esas sahip” dedikleri Barzani, esas sahipliğinin gereğini yapmış oluyor!

Ve çok değil daha 10 ay önce, 26 Şubat 2017’de Barzani İstanbul ve Ankara’da kırmızı halılarla karşılanıp cumhurbaşkanlığı ve başbakanlık katlarında ağırlandığında, Barzani’nin kanalı Rudaw haberi şöyle geçiyordu: “Kürdistan bayrağı ilk defa Türkiye’de gönderde!”

ABD EMPERYALİZMİNE KARŞI BÖLGESELLEŞME

Barzani’yle ortaklık yapan ve bugüne kadarki sürecin gelişmesine omuz veren bir hükümetin kuşkusuz referandumu önlemek için bir önlem alması eşyanın tabiatına aykırı olurdu. O nedenle referanduma kadar herhangi bir önlem almadılar. Barzani de böylece referandumu yapmış oldu.

Şimdi referandum olduktan sonra AKP Hükümetinin alacağı önlemlerin hiçbiri, Kürdistan’ın 3. aşamasına geçildiği gerçeğini değiştirmeyecek.

Fakat Türkiye’nin hâlâ şu şansı var: Ankara Bağdat, Tahran ve Şam’la iş birliği yağarak, Kürtlerin de yararına bir ekonomik entegrasyon odaklı bölgeselleşme projesi hayata geçirebilir. Böylece ABD emperyalizminin Türk ile Kürt’ü, Kürt ile Arap’ı, Arap ile Fars’ı, Fars ile Türk’ü çatıştırma hedefi boşa çıkar!

Tabi önce bu iktidardan kurtulmalı!

Not: Konuyla ilgili şu dört kitabımı tüm okurlara öneriyorum: 1- ABD’nin Neo-Osmanlı Projesi: Büyük Kürdistan. 2- Hükümet-PKK Görüşmeleri. 3- IŞİD: Kara Terör. 4- Suriye’nin Sevr’i: Amerikan Koridoru.

Mehmet Ali Güller
26 Eylül 2017
ABC Gazetesi

2 Yorum

KÜRDİSTAN REFERANDUMUNUN MALİ SPONSORU: AKP

Önemli bir gelişme olmazsa, Barzani 25 Eylül’de bağımsızlık referandumunu yapacak gibi görünüyor. Ancak her şey olabilir. Zira ABD-İngiltere’nin devreye girmesi sonrasında Bağdat ile Erbil arasında bir kapı açılmış ve o kapıda Irak Petrol Bakanı üzerinden hâlâ pazarlıklar yapılmaktadır.

Peki referandum konusunda AKP hükümeti “tam olarak” ne düşünüyor? Yanıtı referandumdan üç gün önce(!) yapılacak MGK toplantısı sonrasında öğrenebileceğiz!

Oysa ciddi bir devlet, tavır ilanını son üç güne bırakmaz ve referandum sonrasında ne yapacağından önce, bizzat referandumun engellenmesini önüne hedef koyardı.

AKP Hükümeti referandumu engelleyebilmek için herhangi bir tedbir almadı. Habur sınır kapısını kapatmak, Barzani’nin Türkiye’deki şirketlerinin faaliyetlerini askıya almak, petrol akışını en azından kısmak gibi önleyici tedbirlere başvurmadı.

22 Eylül’den itibaren ilan edilecek bir tavır, içeriği dolu bir tavır olsa bile, gecikmiş bir tavır olarak etkisini yitirecektir.

Peki Türkiye neden gecikti? Anlatalım. Ama önce “nereden çıktı bu referandum” sorusunu kısaca yanıtlayalım.

BARZANİ’NİN REFERANDUM MANEVRASI

Bağımsızlık referandumu, birincisi KDP düzleminde, ikincisi de Kürt bölgesi düzleminde ele alınabilir.

KDP düzleminde durum şudur: Mesut Barzani siyaseten sıkışmış durumda. 2004 ve 2009 yılında kazandığı başkanlık seçimleri sonrası yasa gereği süresini 2013’de doldurdu. Ancak Barzani koltuğunu bırakmadı. Türkmenlerin de desteğiyle başkanlık süresini iki yıl uzattı. Fakat koltuğunu 2015 yılında da bırakmadı ve siyasi kriz hâlâ sürüyor.

Üstelik 2013 seçimleri sonuçları Kuzey Irak’ta KYB’den kopan Goran’ı ikinci parti durumuna yükseltmiş ve Kürdistan İslami Birliği de beklenenden çok sandalye kazanmıştı.

İşte bu koşullarda Barzani Ocak 2016’da partileri topladı ve hepsinin önüne “referandum” hedefi koydu. İşte bu manevrayla da koltuğunda oturmaya devam ediyor!

  1. MADDE VE KERKÜK’ÜN İŞGALİ

Kürt bölgesi düzleminde ise durum şudur: Irak Anayasası’nın tartışmalı bölgeleri ilgilendiren 140. maddesi referandum kararının ana nedenidir. O maddeye göre 2007 yılı sonuna kadar Kerkük başta tartışmalı bölgelerde nüfus sayımı yapılacak ve nihai statü belirlenecekti. Ancak o süreçteki Şii-Sünni çatışması başta olmak üzere pek çok nedenle nüfus sayımı yapılamadı. Fakat bu süreçte Barzani hem tartışmalı bölgelere Kürt nüfus kaydırdı hem de tartışmalı bölgelerdeki yerleşimcileri göçe zorladı.

IŞİD’in ortaya çıkması ise en çok Barzani’ye yaradı. IŞİD 9 Haziran 2014’te Musul’u işgal etti, Barzani-Talabani ise bunu fırsat bilip 10 Haziran’da Kerkük’ü ele geçirdi.

O tarihten bu yana Barzani IŞİD’den arındırılmış bölgeleri kendi denetimine geçiriyor. (“IŞİD: Kara Terör” kitabımızda anlattığımız Obama’nın IŞİD strateji tam da buydu: IŞİD’den kurtarılacak bölgelerde Kürt egemenliği ilan edilecek!)

Barzani bu stratejinin getirdiği kazanımın ardından “140. madde zaten gerçekleşti, artık bunun üzerine konuşmayacağız” dedi! Yani tartışmalı bölgeleri ele geçiren Barzani, “tartışmalı bölgelerin statüsü belirlendi” demiş oluyordu!

AKP-KDP KAÇAK PETROL ANLAŞMASI

Barzani kendi cephesinden haklıydı. Zira Kürdistan’ın bağımsızlık ilan edebilmesi için iki temel şartın gerçekleşmesi gerekiyordu: Kerkük’ün ele geçirilmesi ve Doğu Akdeniz’e açılmak.

Zira Kerkük petrol bölgesiydi ve petrolü olmayan bir Kürdistan yaşayamazdı. Kerkük petrolünü Doğu Akdeniz’e bağlanarak pazara açma şartı da kısmen AKP’nin yardımıyla giderildi!

Şöyle: AKP hükümeti Bağdat’a rağmen Erbil’le “petrol anlaşması” yaparak Barzani’ye referanduma giden yolu açmış oldu!

Barzani Irak’a ait petrolü kendi petrolü gibi tankerlerle Ceyhan’a yolluyor, AKP hükümeti de o “kaçak petrolleri” gemilerle İsrail’e satıyordu! Zaten bu tür kaçak alışverişler için en uygun adres İsrail’di. Diğer yandan miktar artıkça, Malta açıklarında gemiden gemiye petrol sevkiyatı yapılarak Bağdat’a ait kaçak petrollere yasal kimlik kazandırılmaya çalışıldı. (Bu arada referandum nedeniyle hazırlanan istihbarat raporuna göre PYD, Suriye’nin kuzeyinde çıkardığı ham petrolü KDP’ye satarak gelir elde ediyor. (Aydınlık, 18 Eylül 2017) Dolayısıyla Barzaninin petrolünü alıp satan AKP Hükümeti, PYD’nin petrolünü de alıp satmış oluyor!)

50 YILLIK STRATEJİK ANLAŞMA

AKP Hükümeti neden referandum konusunda net bir tavır ilan etmiyor ve bunu son 3 güne bırakıyor? Türkiye neden referandumu engelleyecek tek bir tedbir bile almıyor?

İşte yanıtı bu petrol alışverişindedir. Zira bu alışveriş sıradan bir alışveriş ve anlaşma değildir. İmzalandığında Neçirvan Barzani’nin “50 yıllık stratejik anlaşma” dediği bir anlaşmadır.

O nedenle Dışişleri Bakanlığı referandumla ilgili yayınladığı resmî belgede “IKBY’nin anayasal anlaşmazlıklara dayanan meşru talepleri…” demekte, o nedenle konu kendisine sorulduğunda Erdoğanduygusal çıkışlar yapmamalıyız” demekte, o nedenle Dışişleri Bakanı Mevlut Çavuşoğlureferandumu durdurmak için güç kullanımı söz konusu değil” demekte ve o nedenle Türkiye’nin referandum tavrı, referandumdan 3 gün önce yapılacak MGK toplantısına bırakılmaktadır!

Özetle 22 Eylül’de MGK’den referandum konusunda nasıl bir tavır ilanı çıkarsa çıkın, AKP Hükümeti fiilen referandumun mali sponsorluğunu yapmış oldu!

Mehmet Ali Güller
21 Eylül 2017
ABC Gazetesi

2 Yorum

GERİCİ EĞİTİMLE MÜCADELEDE 3 YANLIŞ

AKP Hükümeti 16 Nisan başkanlık referandumu sonrası gericilik programını alabildiğine uyguluyor. Hükümet “kindar nesil” yaratma hedefiyle eğitimde köklü değişiklikler yapıyor. Bir yandan müfredatı değiştiriyor, bir yandan da İmam Hatiplileri iyi üniversitelere taşıyacak yeni sınav modelleri arıyor.

Müfredattan Atatürk’ün ve evrimin çıkarılması, şeriat konularının konulması eğitimde karşı-devrimciliğin zirvesi anlamına geliyor. Ve “kindar nesil” oluşturabilmek için daha ilk okuldan itibaren ders kitaplarına “erkeğin reis olduğu, bu nedenle kadının erkeğe biat etmesi gerektiği” gibi laflar konuluyor. Kuşkusuz kadının erkek reise, tüm milletin de baş reise biat etmesi isteniyor!

AKP Hükümetinin bu gerici saldırısına karşı mücadele etmek herkesin görevidir. Nitekim laikliğin ne derece önemli olduğu gün geçtikçe daha geniş kesimlerce saptanıyor. 28 Şubat’ta laiklik mücadelesine dudak büken kesimlerin bugün laikliğe sarılıyor olması toplumsal mücadele açısından önemli.

Ancak laikliği merkeze alarak gericiliğe karşı birkaç cephede birden başlatılan mücadelede üç önemli yanlış yapılıyor.

  1. KEMALİZM’E SALDIRARAK LAİK EĞİTİM TALEP EDİLEMEZ!

Gericiliğe karşı mücadelede yapılan birinci yanlışlık şu: AKP’nin gerici eğitimine karşı “laik bilimsel eğitim” talebiyle yapılan eylemlerde “Kemalist diktatörlük” hedef alınıyor!

1- Türkiye’de Kemalist bir diktatörlük yok fakat bir Erdoğan otokrasisi var!

2- Gericiliğin kaynağı Kemalizm değil, AKP’dir.

3- Gericilik Kemalizm’le ve Cumhuriyetle hesaplaşarak iktidar olmuştur.

4- Talep edilen laik eğitim, fiilen ve aslında Kemalizm’dir! Zaten laiklik Kemalizm’in altı okundan biridir.

Dolayısıyla “laik eğitim” talepli bir eylemde değil Kemalizm’e saldırmak, tersine Kemalizm’e sahip çıkmak gerekir!

  1. GERİCİ EĞİTİMİN PANZEHRİ LAİK EĞİTİMDİR, 2. ANA DİL DEĞİL!

Gericiliğe karşı mücadelede yapılan ikinci yanlışlık ise şudur: “Irkçı eğitime son” denilerek ikinci bir “ana dilde eğitim” talep edilmektedir.

1- AKP’nin müfredatı ırkçı değil, gericidir. Andımızın okutulmadığı ve milli bayramların kutlanmadığı bir eğitim müfredat bırakın ırkçı olmayı, milli bile değildir!

2- AKP bu gerici müfredatı inşa ederken, zaten “ırkçılıktır” iddiası ve yalanıyla adım adım Atatürk’ü müfredattan çıkarmıştır.

3- AKP’nin gerici eğitiminin panzehri laik bilimsel eğitimdir, ikinci bir ana dilde eğitim değildir. İkinci bir ana dilin öğretilmesi doğrudur ama ikinci ana dilde eğitim yapılması doğru değildir. Zira ikinci bir ana dile evet demek, üçüncü, dördüncü ana dil eğitimine de onay vermek demektir. Birçok dille eğitim yapmak, eğitimin birliği ilkesine ve laik eğitime aykırıdır.

  1. GERİCİLİK HER ZAMAN TEHLİKELİDİR!

Gericiliğe karşı mücadele yapılan üçüncü yanlışlık ise şu ve benzeri tezlerdir: “Türkiye gibi ülkelerde gericilik, emperyalizm ile birleştiği zaman tehlikeli olur. Bugünün Türkiye’sinde yaşadığımız olgu ise bunun tam tersidir.”

1- AKP gericidir, cumhuriyeti yıkmaktadır ve bu nedenle tehlikelidir ve hepimize tehdittir.

2- Gericilik her zaman tehlikelidir, tezden hareketle, emperyalizmle birleşmese bile! (İran komünistlerinin benzer hatasından hepimiz dersler çıkarmalıyız.)

3- Dünyanın ekonomik merkezinin Atlantik’ten Pasifik’e kaydığı koşullarda Türkiye’nin de Avrasya’ya doğru kayıyor olması AKP Hükümetini Avrasyacı yapmaz! AKP Hükümeti sınıfsal karakteri gereği Atlantikçidir ve Avrasya’yla ilişkileri Atlantik içindeki pazarlıklarda kullanmaktadır. (Menderes ve Demirel iktidarlarının çöküş döneminde SSCB’yle iş birliği yapmaları o iktidarların Atlantikçi olduğu gerçeğini değiştirmemişti!)

4- AKP hükümeti anti-emperyalist değildir! Komşularına karşı yarı-askeri mücadele veren, Somali ve Katar’da askeri üs kuran ve “yayılmacı” arzular taşıyan bir iktidara anti-emperyalist demek hatadır. AKP hükümetine milli ve anti-emperyalist payeler vererek onun gericiliğini “tehlikesiz” görmeye başlamak ise tarihi hatadır.

Tek başına tarımın durumu bile bu iktidarın anti-emperyalist olmadığının göstergesidir! Kendi köylüsüne ürettirmeyip tarım ürünlerini dışarıdan, en çok da emperyalist ülkelerden alan bir hükümet emperyalizme karşı değil, emperyalizmin işbirlikçisidir!

ORTAK MÜCADELENİN KISA PROGRAMI

Bu üç yanlıştan hareketle eğitimdeki gericiliğe karşı mücadeleyi şu sütunlar üzerinden yükseltmeliyiz.

1- Gericiliğe karşı mücadele AKP iktidarına karşı mücadeledir. AKP’yi hedef almayan bir mücadelenin özü “gericilikle mücadele” değildir!

2- Gerici eğitime karşı laik bilimsel eğitim talep edilmeli, en başta da Atatürksüz müfredata karşı çıkılmalıdır.

3- Gericilikle mücadele tüm ilerici kuvvetlerin “ortak” ve tarihsel görevidir: Sosyalistlerden Kemalistlere, cumhuriyetçilerden ulusalcılara, hepimiz, yukarıdaki iki maddeyi “ortak” program yaparak birlikte mücadele etmeliyiz.

Mehmet Ali Güller
19 Eylül 2017
ABC Gazetesi

1 Yorum

AKP TÜRKİYE’Yİ ŞANTAJA AÇIK HALE GETİRDİ

Eski Bakan Zafer Çağlayan’ın da dahil edilerek genişletildiği ABD’deki Zarrab davasıyla ilgili önce bazı tespitler yapalım:

1- Bu dava ABD’nin AKP hükümetini sıkıştırmakta kullandığı bir siyasi davadır. Fakat bu durum davanın konusu olan yolsuzluğun olmadığı anlamına gelmez. İkisi ayrı düzlemdir.

2- 17-25 Aralık operasyonları FETÖ operasyonlarıydı. Fakat bu durum operasyonların konusu olan yolsuzluğun olmadığı anlamına gelmez. İkisi ayrı düzlemdir.

3- AKP’yle mücadele adına ABD’den ve mahkemelerinden medet ummak doğru değildir, hiçbir muhalefete yakışmaz.

4- ABD’nin bu dosyayı bir şantaj aracı olarak kullanamamasının yolu, bu yolsuzlukla içeride mücadele edebilmemizden geçiyordu, başaramadık. AKP’den hesap soramadık!

5- AKP Hükümeti, bu ve benzeri dosyalarıyla, “aldatıldım” diyerek geçiştiremeyeceği kirli ortaklıklarıyla Türkiye’yi başta ABD olmak üzere birçok ülkeye karşı şantaja açık hale getirmektedir ve asıl önemlisi budur.

YOLSUZLUK VAR Kİ 4 BAKAN FEDA EDİLDİ

Yolsuzluk vardır, olduğu için de AKP hükümeti 4 bakanını feda etmek zorunda kalmıştır. O bakanlardan Erdoğan Bayraktar’ın istifa etmek zorunda kalırken “ne yaptıysam başbakanın talimatıyla yaptım, başbakanın da istifa etmesi lazım” demesi, meselenin kurumsal boyutuna ve çapına işaret etmekteydi.

Üstelik mesele AKP hükümetinin sunmaya çalıştığı gibi İran’a yaptırımlara uymamak da değildir. Türkiye’nin ABD’nin istediği şekilde İran’a yaptırım uygulamasına en çok biz antiemperyalistler karşıyız. Fakat burada mesele o yaptırımlar delinirken yapılan yolsuzluklardır. İran o nedenle Zarrab’ın patronu Zencani’yi tutuklamıştır, İran o nedenle Zarrab’ı istemiştir, İran o nedenle kayıp paralarını istemiştir, İran o nedenle Zencani’nin idamının iptalini Zarrab’ın paraları iade edebilmesi şartına bağlamıştır.

İşte ABD de bu yolsuzluğu fırsata çevirerek, yaptırımların delinmesi, kara para aklanması ve yolsuzluk gerekçeleriyle önce Zarrab’ı, sonra Halk Bankası Genel Müdür Yardımcısı Hakan Atilla’yı tutuklamış, son olarak da Bakan Zafer Çağlayan ile Halk Bankası Genel Müdürü Süleyman Aslan’ın da yer aldığı 5 kişiyi davaya dahil ederek dosyayı doğrudan AKP’ye uzatmıştır.

TÜRKİYE’NİN DEĞİL AKP’NİN DAVASI

AKP kendisine yönelik bu ABD hamlesini, “Türkiye’ye yapılmıştır” diyerek genelleştiremez ve kendisini Türkiye üzerinden aklayamaz! Yolsuzluğuyla hesaplaşmayan bir hükümetin kendisi üzerinden ülkeyi şantaja açık hale getirmesi kabul edilemez!

1,5 yıl önce Zarrab davası için “ülkemizi ilgilendiren bir konu değil” diyen Erdoğan’ın şimdi “Çağlayan’a yönelik adım Türkiye’ye yönelik adımdır” demesi, suçları tüm Türkiye Cumhuriyeti vatandaşlarına bölüştürmeye çalışması kabul edilemez!

Kaldı ki “yolsuzlukla mücadele” bu hükümetin “fıtratında” yoktur! Daha birkaç gün önce Erdoğan il başkanlarına şöyle seslenmektedir: “Yolsuzluk yapanları kenara alacağız”

Yolsuzluğun bir hukuk devletinde karşılığı “kenara alınmak” değil, yargının karşısına çıkarılmaktır!

Fakat AKP Hükümeti bu açıklamayla, yeni yolsuzlukları da tıpkı 17-25 Aralık’ta yaptığı ve 4 bakanı “kenara aldığı” gibi geçiştireceğini ortaya koymaktadır!

ABD, ALMANYA VE RUSYA’NIN ELİNDEKİ DOSYALAR

AKP hükümeti Türkiye’yi sadece ABD’nin şantajına açık hale getirmiş değil. Benzer durumlar Almanya ve Rusya’yla yaşanmaktadır.

Almanya başta “MİT casusluğu” davası olmak üzere birkaç davayı AKP Hükümeti’ne karşı kullanmaktadır.

Rusya ise AKP Hükümeti ile ilgili bir IŞİD dosyasını BM’ye sunmuştu. Fakat Ankara-Moskova normalleşmesi nedeniyle bu dosyayı rafa kaldırdı.

AKP Hükümeti’nin bu şantajlara karşı “rehin alma tutuklamaları” yapması Türkiye’nin saygın geleneklerine uymamaktadır. Zarrab’a karşı ABD’li rahibi tutuklamak, ya da Almanya’da tutuklu MİT casuslarına karşılık Alman insan hakları görevlilerini tutuklamak, hatta Antalya’ya tatile gelen Alman vatandaşlarını tutuklamak, saygın bir mücadele yöntemi değildir.

Türkiye’ye yakışan, yolsuzlukla ve yolsuzluğun kaynağıyla hesaplaşmaktır. Böylece ABD ve AB’ye koz vermez, şantaja açık hale gelmeyiz.

Mehmet Ali Güller
10 Eylül 2017
ABC Gazetesi

4 Yorum

%d blogcu bunu beğendi: